บอกให้เขาอย่าส่งเสียง
จูซื่อหงุดหงิด ภรรยาผู้นี้อะไรก็น่าพึงใจไปหมด ยกเว้นก็แต่นิสัยชอบสนใจเรื่องชาวบ้าน เขาเองก็จนปัญญา
จูเหล่าโถวที่อยู่ในห้องข้าง ๆ นั้นดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง บ่นพึมพำอย่างรำคาญใจ “ทะเลาะ ๆๆ ตกดึกค่ำคืนก็รู้จักแต่ทะเลาะกัน ทั้งวันมีแต่ปัญหา ยังจะใช้ชีวิตกันอยู่ไหม?”
เขาพลิกตัวหนี หวนกลับไปคิดถึงแม่ม่ายฉินที่อ่อนโยนเข้าอกเข้าใจผู้อื่นคนนั้นของเขาแทน
เฮ้อ…น่าเสียดายที่ตอนนั้นเขาอายุยังน้อย สนใจเพียงรูปลักษณ์ภายนอก ไม่อย่างนั้นคงได้แต่งภรรยาที่อ่อนโยนสักคนแล้ว
ทางด้านหลินซื่อนั้นร้อนใจจนน้ำตาร่วงเผาะ ขอร้องให้จูอู่เบาเสียง ให้เขาไว้หน้านางบ้าง
นางกล่าวกลั้วเสียงสะอื้นว่า “ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษจริง ๆ…ข้าสาบาน นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ต่อไปข้าจะไม่สนใจเรื่องพี่สาวของข้าอีกแล้ว ขอร้องเจ้าแล้ว ได้หรือไม่?”
จูอู่เห็นสภาพน้ำตานองหน้าของนางแล้วก็รู้สึกปวดใจเช่นกัน
เขาไม่ได้อยากด่าทอนาง เพียงหวังให้นางเข้าใจว่าเรื่องไหนกระทำได้ เรื่องไหนไม่อาจกระทำ
เขาลดเสียงลงพลางกล่าวว่า “ข้าไม่ได้จะให้เจ้าไม่สนใจไยดีเสียเลย แต่อยากให้เจ้าเข้าใจว่าเรื่องไหนยุ่งได้ เรื่องไหนไม่ควรไปยุ่ง น้องสามกับน้องสี่ของเจ้ามาอยู่บ้านข้าแล้ว พวกข้าก็ไม่ได้ไม่ไยดีนี่นา? พวกนางรู้จักซาบซึ้งขอบคุณ กินข้าวบ้านข้าก็ยังช่วยเหลือทำงาน ข้าไม่มีอะไรให้ว่าสักคำ แต่พี่สาวเจ้าเล่า? พี่สาวเจ้าเป็นคนเนรคุณ คนอื่นช่วยแล้วก
