บทที่ 319 พูดให้ร้ายลับหลังผู้อื่น
เย่อวี๋หรานทอดถอนใจ นางไม่ได้ขัดขวาง เพียงบอกให้ระวังตัว เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสของหมู่บ้านสกุลจูก็อยู่ด้วย ถ้ามีอะไรก็ไปหาพวกเขา
หลังจากหลินซื่อจากไปแล้ว เย่อวี๋หรานก็ยืนอยู่ในเรือนครู่ใหญ่
คนอื่น ๆ ในครอบครัวสกุลจูทยอยตื่นกันทีละคน ในเรือนเริ่มเปลี่ยนเป็นมีชีวิตชีวาขึ้นมา
ต้าเป่า เอ้อร์เป่า และจูชีท่องตำราเสร็จในช่วงเช้าก็ช่วยดูแลซานเป่าและซื่อเป่า
มีคนช่วยดูแลลูก หลี่ซื่อก็มีเวลาว่างไปทำงานในเรือน พร้อมกันนั้นก็ไม่ลืมคุยสัพเพเหระกับคนอื่นไปด้วย
หลี่ซื่อเพิ่งจะทำการค้ารายหนึ่งเสร็จ หันกลับมาก็เจอหญิงปากสว่างกำลังพูดอะไรกับคนอื่น
“เจ้าไม่ได้ยิน? เป็นไปไม่ได้ เมื่อคืนวานเรือนสกุลจูเสียงดังขนาดนั้นจะต้องเกิดเรื่องแน่นอน”
“ข้าพูดจริงนะ ข้าไม่ได้โกหกเจ้า”
“โธ่เอ๊ย ข้ากับจูต้าเหนียงไม่ถูกกันก็จริง แต่ก็ไม่จำเป็นต้องกุเรื่องโกหกคนอื่นนี่นา?”
……
หญิงปากสว่างไม่พอใจมาก เพราะนางพบว่าตัวเองพูดความจริงแท้ ๆ แต่กลับไม่มีใครเชื่อ
นางได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากเรือนสกุลจูที่อยู่ข้างเคียงกันตอนตื่นขึ้นมากลางดึกจริง ๆ แต่ถึงจะเป็นเพื่อนบ้านกัน ระยะห่างกลับไม่ใกล้ ทำให้นางเงี่ยหูฟังอยู่เป็นนานก็ไม่ได้ยินว่าตกลงแล้วเป็นเรื่องอะไรกันแน่
แต่เมื่อคิดถึงหลินต้าเม่ยที่ถูกจูต้าเหนียงจับมัดเอาไว้ หญิงปากสว่างก็แน่ใจว่าต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่นอน
“เฮอะเฮอะ! หญิงปากสว่าง เจ้
