ที่ไม่ใช่คนโหดเหี้ยมอะไร พี่สาวเจ้าก็ไม่ได้ทำเรื่องร้ายแรงอะไรนัก อย่างมากก็ถูกลงโทษเพียงเล็กน้อย ไม่เป็นไรหรอก”
หลินซื่อค่อย ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ แต่ด้วยนิสัยเช่นนั้นของพี่สาวข้า…ท่านแม่ก็รู้ นางเป็นคนที่ทำอะไรไม่รู้จักคิด ข้ากลัวว่านางจะไม่พูด แล้วไปทำให้เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสโกรธเข้า ถึงครานั้นคงไม่มีแม้แต่ผลไม้ดี ๆ ให้กิน”
“นางจะมีผลไม้ดี ๆ กินได้อย่างไร?” เย่อวี๋หรานพูดตามตรง “เมื่อรู้ว่าหลี่ว์ต้าซุ่นไม่ใช่คนดีอะไร ก็ยังโยนลูกสาวตัวเองไปทิ้งไว้กับหลี่ว์ต้าซุ่น นี่เป็นเรื่องที่คนเขาทำกันหรือ? ต่อให้ไม่มีตาก็ยังรู้ว่าหลี่ว์มู่ไม่ชอบนาง ก็ยังแสร้งทำตัวฉลาดใช่เล่ห์เหลี่ยมไปบังคับคนให้มาตบแต่งกับนาง ถ้าคนมาใช้ชีวิตกับนางดี ๆ ก็แปลกแล้ว ด้วยปัญหาในตอนนี้ เจ้าคิดว่าในอนาคตจะยังปฏิบัติต่อนางอย่างดีอีกหรือ?”
หลินซื่อพูดไม่ออก
ด้วยสถานการณ์ในยามนี้ของพี่สาวนาง ทางด้านหลี่ว์ต้าซุ่นแน่นอนว่ากลับไปไม่ได้ คนก็แต่งงานกับหม่าซานเหนียงไปแล้ว และหม่าซานเหนียงก็กำลังจะคลอดลูกแล้ว จึงไม่มีใครคิดจะรับนางกลับไปอีก
ทางด้านหลี่ว์มู่ หลี่ว์มู่ต้องการจะฆ่าพี่สาวนาง พี่สาวนางยังจะไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยได้อย่างไร?
ถ้าหลี่ว์มู่ถูกลงโทษเพราะเรื่องนี้จริง แม่ของหลี่ว์มู่และพวกลูกชายของเขาคงไม่ยินดีต้อนรับพี่สาวนางนัก
เมื่อคิดได้ดังนี้ หลินซื่อก็รู้สึกว่าชีวิตพี่สาวนางลำบากแล้วจริง ๆ
“ท่า
