บทที่ 317 ทางการพูดจาไร้เหตุผลได้
มีเพียงลูกชายคนโตเท่านั้นที่ถูกปล่อยทิ้งไว้
คนสมัยก่อนให้ความสำคัญกับการสืบทอดตำแหน่งจากรุ่นสู่รุ่น เป็นธรรมดาที่เจ้าหน้าที่ทางการของหมู่บ้านสกุลจูก็คิดจะให้ลูกชายคนโตสืบทอดตำแหน่งของเขา
ยามที่เขาโตมากพอก็ค่อย ๆ เลี้ยงดูลูกชายคนโตให้เตรียมตัวพร้อมสำหรับการสืบทอดตำแหน่งตลอดเวลา
“จูต้าเหนียง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”
“อา…พูดถึงเรื่องนี้ก็น่าหนักใจนัก” จากนั้นเย่อวี๋หรานก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้
เรื่องเมื่อตอนกลางวันเจ้าหน้าที่จูรู้อยู่แล้ว นางจึงสรุปง่าย ๆ ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นตอนกลางคืน เป็นธรรมดาที่ไม่จะไม่สามารถพูดความจริงทั้งหมดได้
เดิมทีนางคิดจะเอาหลินต้าเม่ยไปขังไว้ในคอกหมูคืนหนึ่ง แต่กังวลไปถึงเรื่องสะใภ้ห้าของนางเกรงจะเสียใจในภายหลัง ดังนั้นจึงให้เจ้าสามและคนอื่น ๆ พากลับเข้าไปในเรือน
คาดไม่ถึงว่าผลที่ได้คือตอนกลางดึกเจ้าสามและคนอื่น ๆ ตื่นขึ้นมา หลังจากนั้นก็เจอหลี่ว์มู่ปีนเข้ามาในบ้านที่พวกเขาอยู่
“เจ้าหน้าที่ ท่านลองเดาดูสิว่าหลี่ว์มู่มาทำอะไรที่บ้านของพวกข้า?”
เจ้าหน้าที่กล่าวว่า “มาช่วยหลินต้าเม่ยหรือ?”
เย่อวี๋หรานส่ายหัว “ใครที่ไหนจะมาช่วยคนแล้วเอามีดฆ่าหมูมาด้วยเล่า? อีกทั้งยังแอบเข้าไปในคอกหมูและแทงมีดใส่คนอีก? ถ้าไม่ใช่เพราะข้าให้เอาตัวหลินต้าเม่ยเข้าไปไว้ในเรือนแล้ว ยามนี้เกรงว่าเจ้าหน้าที่คงจะได้เห็นศพหนึ่งศพไปแล้ว”
เจ้าหน้าที
