ี้พูดไม่ได้หรือ? ถ้าเจ้ามีความสามารถก็คงไปหาหม่าซานเหนียงเพื่อชำระหนี้ไปแล้ว แต่เพราะไม่มีความสามารถพอจะทำเช่นนั้น จึงรู้แต่วิธีทำตัวหยาบช้ากับผู้อื่น เจ้าคิดว่าตัวเองเก่งมากนักหรือ? ยายเฒ่าจะบอกอะไรเจ้าให้ ยายเฒ่าผ่านชีวิตมามากกว่าเจ้ามากนัก คิดว่ายายเฒ่าจะกลัวเจ้าหรือ?”
“เจ้าว่าใครหยาบช้า? เจ้าสิหยาบช้า! พวกเจ้าทั้งหมดนั่นแหละที่หยาบช้า!” หลี่ว์มู่ที่ถูกกวนโทสะก็ราวกับเสียสติ พยายามจะดิ้นให้หลุดจากมือของจูต้าและจูเอ้อร์ และจะกระโจนเข้าใส่ภรรยาของเจ้าหน้าที่
จูต้าและจูเอ้อร์จับเขาไว้แน่นเพราะเกรงว่าเขาจะหนีไป
เมื่อเจ้าหน้าที่จูเห็นก็รีบให้ภรรยาเงียบไว้ อย่าสร้างเรื่องสร้างราวอีก
จริงด้วย จะไปต่อปากต่อคำกับคนบ้าไปเพื่ออะไรกันเล่า?
ท่าทางของหลี่ว์มู่ที่ไม่มีอะไรจะเสียนั้นดูผิดปกติโดยสิ้นเชิง
สุดท้ายหลี่ว์มู่ก็สงบลง และทำตัวเป็นท่อนไม้อีกครั้ง
ครานี้เมื่อคนรอบข้างมองไปยังเขา ก็ไม่ได้รู้สึกว่าคนผู้นี้ดูเป็นคนซื่อตรงอีกต่อไป รู้สึกเพียงว่าคนผู้นี้ ‘เสียสติ’ ไปแล้ว
แม้กระทั่งหลินต้าเม่ยที่ปิดปากเงียบมาโดยตลอดก็ยังกลัวเขา
มานึกเสียใจทีหลังคิดว่าตัวเองคงตาบอดถึงได้มาเลือกผู้ชายเช่นนี้
มิน่าเล่าหม่าซานเหนียงถึงนอกใจ ถึงขนาดอยากได้ผู้ชายอย่างหลี่ว์ต้าซุ่น ทั้งหมดเป็นเพราะหลี่ว์มู่เป็นคนเสียสติ!
เจ้าหน้าที่จูรู้สึกกลัวอยู่บ้างจึงให้จูต้าและจูเอ้อร์พาคนออกไปไกลหน่อย และรีบถามเย่อวี๋หรานเสียงเ
