บทที่ 315 ที่แท้โจรก็คือเขา
จูซื่อพลันโมโหขึ้นมา มารดามันเถอะ โจรกระจอกจากที่ไหนบุกมาถึงเรือนข้า บิดาจะฟาดขามันให้หักเลยเชียว!
คนผู้นั้นตรงมาทางเล้าหมูของสกุลจูโดยไม่ลังเล
จูซื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพุ่งเป้ามาที่เล้าหมูของครอบครัวตนเองก็ยิ่งเดือดดาลกว่าเดิม เจ้าเด็กสารเลว หมูในบ้านข้ายังไม่โต เจ้าก็จะมาขโมยแล้ว เจ้าหิวจนเสียสติไปแล้วรึ?
ครั้นเห็นคนผู้นั้นเข้าไปในเล้าหมู จูซื่อก็คิดจะลงมือ แต่ถูกจูซานกดตัวเอาไว้
อาศัยแสงจันทร์จากบนท้องฟ้า จูซื่อได้เห็นภาพที่น่าตระหนก เงาร่างนั้นไม่ได้ตรงไปหาหมูของพวกเขา แต่ชักของอย่างหนึ่งออกมาแทงมนุษย์ฟางที่ถูกมัดไว้บนเก้าอี้?!
ช้าก่อน สิ่งที่ส่องประกายวาววับนั่นคือมีดไม่ใช่หรือ?
เมื่อเสือกมีดเข้าไป คนผู้นั้นก็ตระหนักได้ทันทีว่าไม่ถูกต้อง ปฏิกิริยาตอบสนองแรกก็คือคิดหนี
น่าเสียดายที่สายไปเสียแล้ว จูซานส่งสัญญาณให้จูซื่อและจูอู่ลงมือทันที พวกเขาบ้างถือเสาไม้ บ้างถือท่อนไม้ บ้างโยนก้อนหิน ล้อมเข้าไปหา แต่จงใจเข้าหาจากทิศทางที่ไม่มีคน
เงาร่างนั้นไม่อยากเผชิญหน้ากับพวกเขาจึงตกหลุมพรางดังคาด วิ่งหนีไปทางที่วางกับดักเอาไว้
เชือกที่ขึงไว้จนตึงเส้นหนึ่งขวางน่องของเงาดำนั้นเอาไว้ ทำให้เขาสะดุดล้ม มีดหลุดจากมือหล่นลงพื้น
จูซื่อไม่ลืมหน้าที่ของตนเอง ตาไวมือเร็ว ดึงเชือกในมือทันที
ในชั่วพริบตา เงาดำที่ได้สติคืนมาและต้องการจะลุกหนีก็พลันตกอยู่ในพันธนาการของแหจับปลาซึ่ง
