พุ่งจากล่างขึ้นบน ห้อยต่องแต่งอยู่บนต้นไม้ใหญ่
จูซื่อเดินเข้ามาเก็บมีดบนพื้น “ของดีนี่นา มีดใหญ่เบิ้มเชียว มีดฆ่าหมูกระมัง? นี่คงกลัวว่าถ้ามีดเล็กไปแล้วหลินต้าเม่ยจะไม่ตาย ถึงได้เอามีดเล่มใหญ่มาสินะ!”
จูอู่กล่าวว่า “ที่พวกเรารอมาครึ่งค่อนคืนก็ไม่นับว่าเสียแรงเปล่า รอจนจับตัวการสำคัญได้แล้ว”
จูซานหาคบเพลิงมาเรียบร้อย จุดไฟแล้วส่องขึ้นไปเหนือศีรษะเพื่อยืนยันว่าผู้มาเยือนเป็นใคร
“จูอู่ เจ้าดูหน่อยว่าใช่หลี่ว์มู่หรือเปล่า” ตอนเกิดเรื่องที่หมู่บ้านสกุลหลี่ว์ จูซานไม่ได้อยู่ด้วย เขากลัวว่าตนเองจะจำผิดจึงเรียกจูอู่มาดู
หลี่ว์มู่ที่อยู่ในแหจับปลาพยายามปกปิดใบหน้าของตัวเองไม่ให้คนอื่นเห็น แต่น่าเสียดาย สุดท้ายก็ถูกคนอื่นมองออก
“หา? หลี่ว์มู่งั้นหรือ?!” จูซื่อไม่ค่อยอยากเชื่อ ไม่รอให้จูอู่ยืนยัน เขาก็จำได้แล้ว “เป็นเจ้าจริง ๆ?! หลี่ว์มู่ เจ้าบ้าไปแล้ว ทำไมต้องมาฆ่าหลินต้าเม่ยที่เรือนพวกข้าด้วย? ถ้าเจ้าไม่อยากแต่งงานกับนาง ตอนแรกเจ้าก็อย่ารับปากสิ”
“พี่สาม เป็นเขาจริง ๆ” จูอู่ยืนยันอีกเสียง
ตอนที่เย่อวี๋หรานได้ยินเสียงคนมาเคาะหน้าต่าง นางรู้สึกเหมือนตนเองเพิ่งจะหลับไปได้ครู่เดียว
“ท่านแม่”
“ได้ยินแล้ว ข้าไปเดี๋ยวนี้ เบาเสียงหน่อย อย่าโหวกเหวกจนทำให้ทุกคนตื่น” เย่อวี๋หรานมองจูปาเม่ยที่กำลังหลับสนิทรวมถึงหลินต้าเม่ยที่หลับไปทั้งที่ยังถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ นางนึกทอดถอนใจทันที
จูอู่มาเรียกนางเอาเวล
