บทที่ 314 โจรขึ้นบ้าน
ชาติที่แล้ว สามีภรรยาที่ต้องหย่าร้างเพราะเรื่องในมุ้งไม่สามัคคีกันมีน้อยเสียที่ไหน?
คนโบราณแต่งงานเร็ว แม้จูเหล่าโถวจะมีหลานแล้ว แต่หากนับอายุจริง ๆ ก็ไม่ได้แก่มากขนาดนั้น
คนอื่นอายุปาเข้าไปเจ็ดสิบแปดสิบแล้วยังสามารถแต่งภรรยาเยาว์วัยและมีลูกน้อย นับประสาอะไรกับจูเหล่าโถวที่ยังสามารถทำงานในนาได้ ร่างกายต้องแข็งแรงกระชุ่มกระชวยกว่าพวกเขาแน่นอน
คนแก่หาได้หมดสิ้นความปรารถนา พวกเขาแค่ไม่ได้พูดออกมาเหมือนคนหนุ่มสาวก็เท่านั้นเอง
“ดูไปก่อน?” จูเหล่าโถวค่อนข้างไม่พอใจ “รอดูไปก่อนของเจ้าต้องรอไปถึงเมื่อไหร่? หรานเหนียง ถึงข้าจะไม่ได้เป็นคนดูแลเสบียงอาหารในเรือน แต่จากการกินของครอบครัวเรา คงเหลืออยู่ไม่เท่าไหร่กระมัง? นี่ยังห่างจากช่วงเก็บเกี่ยวรอบแรกนานพอดู ถ้าไม่พอกินจะทำอย่างไร?”
พูดไปพูดมาก็คือไม่พอใจที่เย่อวี๋หรานใช้อาหารสิ้นเปลือง
ปีที่ผ่านมานั้น เพื่อประทังให้ถึงช่วงเก็บเกี่ยว พวกเขายังถึงขั้นกินโจ๊กเปล่าหรือลดจำนวนมื้ออาหาร ปีนี้กลับเอาแต่กินเสบียงอาหารแห้ง แล้วเขาจะไม่กังวลใจได้อย่างไร?
“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวล เจ้าสนใจแต่งานในนาก็พอแล้ว ส่วนเสบียงในเรือนข้ารู้ดีว่าควรทำอย่างไร” เย่อวี๋หรานกล้านำออกมากินเช่นนี้ นางย่อมมีแผนการรองรับอยู่แล้ว
อาจดูเหมือนว่าพวกตนสร้างเรือนใหม่ ใช้เงินไปจนหมดแล้ว ทว่าความจริงกลับแตะต้องเสบียงในเรือนไปไม่เท่าไหร่ ขอเพียงใช้อย่างระม
