บทที่ 312 ลูกสะใภ้ปะทะแม่สามี
หลี่ว์เอ้อร์ฮวาร้องไห้จ้า แต่ปากถูกปิดไว้แน่น เสียงร้องจึงไม่ดังมากนัก
นางถูกตีจนเจ็บปวด ร้องไห้พลางดึงมือของคนเป็นย่าออกเพื่ออธิบายว่าตนเองไม่ได้ทำ
น่าเสียดาย ยิ่งนางทำเช่นนี้ มารดาของหลี่ว์มู่ก็ยิ่งคิดว่าหลานสาวไม่ยอมรับการสั่งสอน ตีหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม
หลี่ว์ฮ่าวหวาและหลี่ว์ซานหวายืนมองอยู่ข้าง ๆ ทำเป็นมองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น
หลี่ว์ฮ่าวหวาได้รับการจุดประกายจากเหตุการณ์ที่หลี่ว์ซานหวากินเปลือกไข่ จึงเก็บเปลือกไข่ที่อยู่บนพื้นขึ้นมาใส่ปากเคี้ยว
“พี่ นั่นเป็นเปลือกไข่นะ ท่านกินเปลือกไข่ทำไม?” หลี่ว์ซานหวาตะลึง
หลี่ว์ฮ่าวหวากล่าวว่า “ทำไมจะกินไม่ได้ มันมีรสชาติของไข่ไก่ไม่ใช่หรือ?”
ด้วยเหตุนี้ สองพี่น้องจึงแย่งเปลือกไข่กัน
หลี่ว์เอ้อร์ฮวาร้องไห้เสียงแหลม ร่ำร้องในใจครั้งแล้วครั้งเล่าว่า “แม่จ๋า แม่จ๋า ช่วยด้วย…แม่จ๋า มาช่วยข้าเร็วเข้า!”
เมื่อก่อนตอนที่หม่าซานเหนียงยังอยู่ ถึงมารดาของหลี่ว์มู่จะให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง แต่มีมารดาอย่างหม่าซานเหนียงคอยปกป้อง หลี่ว์เอ้อร์ฮวายังไม่ต้องลำบากสักเท่าใด
หม่าซานเหนียงรักลูกชายมากแค่ไหนก็ยังทราบว่าหลี่ว์เอ้อร์ฮวาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง หากมีอาหารเหลือก็ยังแบ่งให้หลี่ว์เอ้อร์ฮวาสักคำ
ช่วงเวลานั้น หลี่ว์เอ้อร์ฮวาก็เคย ‘เกลียด’ มารดาจิตใจลำเอียงผู้นี้ แต่เมื่อต้องสูญเสียมารดาอย่างหม่าซานเหนียงไปจริง
