ๆ นางค่อยตระหนักว่า ลูกที่ไม่มีแม่ก็คือต้นหญ้า คนอื่นจะย่ำยีอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น
ฮือ ๆ…ท่านแม่ ข้าผิดไปแล้ว ข้าสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ!
ท่านแม่ ท่านกลับมาเถอะ!
หลินต้าเม่ยไม่ได้ยินความวุ่นวายข้างนอกนั่นจริง ๆ หรือ? ย่อมเป็นไปไม่ได้ แม้ห้องเก็บฟืนจะอยู่ไกลจากห้องครัว แต่ก็ไม่ได้อยู่ห่างจากห้องครัวมากที่สุด เรือนทรุดโทรมของหลี่ว์มู่หลังนี้ขอเพียงมีความเคลื่อนไหวสักเล็กน้อยก็ได้ยินกันหมดแล้ว
แต่นางทำเป็นไม่ได้ยิน ได้แต่วางห่อผ้าลงบนกองฟางแล้วไปจัดการความเรียบร้อยของห้องเก็บฟืนต่อไป
ตอนที่อยู่เรือนหลี่ว์ต้าซุ่น ลูกสาวสามคนของนางถูกมารดาของหลี่ว์ต้าซุ่น ‘สั่งสอน’ เป็นประจำ นางฟังจนด้านชาเสียแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับหลินต้าเม่ย เด็กสามคนนั้นเป็นลูกของหม่าซานเหนียง ต่อให้ถูกตีจนตายก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนาง
กล่าวให้ไม่น่าฟังสักหน่อย นางแค้นหม่าซานเหนียงที่แย่งสามีของนางไปใจจะขาด จะดีต่อลูกของหม่าซานเหนียงก็แปลกแล้ว แต่ตอนนี้นางไม่มีตัวเลือกที่ดีกว่า ทั้งยังไม่ทราบว่าจะให้กำเนิดลูกชายได้หรือไม่ ดังนั้นจึงเลือกหลี่ว์มู่ที่มีลูกชายอยู่แล้วก็เท่านั้นเอง
เมื่อถึงเวลารับประทานมื้อเย็น มารดาของหลี่ว์มู่ยกโจ๊กใสแจ๋วมาให้นาง และยังมีผักตากแห้งอีกหนึ่งถ้วย “ฐานะครอบครัวไม่ดีนัก พวกข้าล้วนกินแบบนี้ เจ้าก็อย่ารังเกียจ กินไปเถอะนะ รอจนวันหน้าถ้าครอบครัวมีความเป็นอยู่ดีขึ้นแล้ว พวกเราค่อยกินอะไรที่ดีกว่านี้”
