อ?”
……
ตอนนั้นหลินต้าเม่ยโมโหยิ่งนัก ตะโกนขึ้นมาว่า “หลี่ว์ฮ่าวหวา หลี่ว์ซานหวา พวกเจ้าออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ!”
หลี่ว์ฮ่าวหวาและหลี่ว์ซานหวาเห็นท่าไม่ดี ย่อมไม่ออกมาอยู่แล้ว แต่วิ่งหนีออกไปจากเรือน
พวกเขาเจอมารดาของหลี่ว์มู่ที่เพิ่งกลับมาจากทุ่งนาพอดี มองหน้ากันแล้วก็ขยี้ตาตัวเองจนแดงก่ำ วิ่งเข้าไปฟ้องร้องท่าทางน้อยอกน้อยใจ
“ท่านย่า พวกข้าไม่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่ นางรังแกพวกข้า”
“พอท่านย่าไม่อยู่ นางก็มาหาเรื่องพวกข้า ท่านย่า ท่านดูสิ แขนข้าถูกนางหยิกแดงหมดแล้ว” แท้จริงแล้ว เขาเป็นคนหยิกตัวเองจนแดงระหว่างทาง
“ฮือฮือฮือ…ข้าไม่กลับไปอีกแล้ว นางน่ากลัวยิ่งนัก”
……
ครั้นมารดาของหลี่ว์มู่ได้ยินคำฟ้องร้องของหลานชายทั้งสองก็โมโห “อะไรนะ?! ข้าว่าแล้วเชียวว่านางไม่ใช่คนดีอะไร ถ้านางดีจริง จะวางกับดักพ่อเจ้าเพื่อแต่งเข้าเรือนพวกเราหรือ? เพิ่งมาอยู่ในเรือนได้ไม่กี่วันก็เผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมาแล้ว พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ ย่าจะไปแก้แค้นให้พวกเจ้า”
นางว่าพลางก้าวเร็ว ๆ ตรงกลับเรือนไปด้วยท่าทางโกรธกริ้ว
หลี่ว์ฮ่าวหวาและหลี่ว์ซานหวากลัวว่าแผนการจะล้มเหลวจึงรีบตามไปด้วย “ท่านย่า ท่านเดินช้าหน่อยขอรับ ผู้หญิงคนนั้นยังด่าว่าท่านแก่ไม่รู้จักตาย ไม่กลัวท่านสักนิด ท่านรอให้ท่านพ่อกลับมาแล้วค่อยจัดการนางดีไหม?”
“กล้าด่าข้าด้วยรึ หนอยแน่ ถ้าข้าไม่สั่งสอนนางเสียบ้างก็ขอใช้แซ่ตามนางแล้ว”
ภายใต้การยั่วยุข
