บทที่ 310 ฤทธิ์เดชท่อนไม้
“ขอร้องพวกเจ้าแล้ว น้องรอง น้องสาม น้องสี่ พวกเจ้าช่วยข้าด้วย”
“ข้าเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของพวกเจ้า พี่สาวร่วมสายเลือด พวกเจ้าไม่อาจทอดทิ้งไม่ไยดีข้า ฮือ ๆๆๆ…”
“ข้าอายุยังน้อย หลานสาวสามคนของเจ้ายังเด็ก ข้าจะเป็นอะไรไปไม่ได้”
……
หลินซื่อ หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยเห็นพี่สาวคุกเข่าขอร้องน้ำหูน้ำตาไหลก็ทำใจไม่ได้
“จูต้าเหนียง ขอโทษด้วยเจ้าค่ะ” หลินซื่อเม่ยคุกเข่าลงตรงหน้าเย่อวี๋หราน “ข้าคุกเข่าให้ท่านแล้ว ข้ารู้ว่าทำเช่นนี้ออกจะไม่รู้ดีชั่ว แต่นางเป็นพี่สาวของข้า พี่สาวแท้ ๆ เชียวนะ ข้าเองก็จนปัญญา ฮือ ๆๆ…”
หลินซานเม่ยเองก็ลำบากใจ คุกเข่าลงโขกศีรษะให้เย่อวี๋หราน “ขอโทษด้วย จูต้าเหนียง พวกข้าผิดเอง พวกข้าสร้างปัญหาให้ท่าน”
พวกนางไม่กล้าเอ่ยปาก ‘ขอความเมตตา’ แต่โขกศีรษะให้ทั้งน้ำตาเช่นนี้ก็เท่ากับแสดงท่าทีของพวกนางชัดเจนแล้ว แม้จะขัดแย้งกับหลินต้าเม่ยเพียงใด พวกนางก็ไม่อาจเบิ่งตามองโดยไม่ไยดี
“ขอโทษเจ้าค่ะ ท่านแม่ ข้า…” หลินซื่อลำบากใจสุดแสน จะดึงน้องสาวสองคนขึ้นมาก็ไม่ใช่ จะคุกเข่าลงไปขอร้องก็ไม่ถูก
หลินต้าเม่ยที่อยู่ตรงหน้าเห็นปฏิกิริยาของพวกนางสามคนแล้วก็ลอบโล่งอก
เหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด เจ้าเด็กสามคนนี้ยังหลอกง่ายเหมือนเดิม!
เพื่อให้พวกนางช่วยเหลือตัวเองต่อไป หลินต้าเม่ยร้องห่มร้องไห้อย่างปวดใจกว่าเดิม “น้องรอง น้องสาม น้องสี่…”
ฉับพลันนั้น เสียงร้องไห้ดังระงมไ
