ปทั่วเรือนสกุลจู
สถานการณ์พลิกผันเช่นนี้ จูปาเม่ยกับหลี่ซื่อร้อนใจเสียแล้ว รู้สึกว่าพวกหลินซื่อสามพี่น้องช่างโง่เสียจริง ๆ
“ซานเม่ย ซื่อเม่ย พวกเจ้าทำอะไร? หลินต้าเม่ยเพิ่งตีพวกเจ้าไปหยก ๆ พวกเจ้ายังมาขอร้องแทนนางอีก?! พวกเจ้าจะโง่เกินไปแล้วกระมัง? ลุกขึ้นเร็วเข้า…” จูปาเม่ยวิ่งเข้าไปฉุดหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยให้ลุกขึ้น
หลี่ซื่อก็เกลี้ยกล่อมหลินซื่อ “อย่าโง่ไปหน่อยเลย พี่สาวเจ้าเป็นคนอย่างไร เจ้ายังไม่รู้อีก? ท่านแม่ช่วยเหลือสกุลหลินเพราะเห็นแก่พวกเจ้ามากี่ครั้งแล้ว ครั้งไหนบ้างที่ไม่เสียแรงเปล่า? เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าหลินต้าเม่ยมองเจ้าเป็นน้องสาว ข้าว่านางก็แค่หลอกใช้เจ้านั่นแหละ…”
หลินต้าเม่ยเห็นว่ามีคนกระโดดเข้ามาเกลี้ยกล่อมพวกหลินซื่อสามพี่น้อง สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป “เกี่ยวอันใดกับพวกเจ้า? นี่เป็นเรื่องของพวกข้าพี่น้อง เกี่ยวข้องกับพวกเจ้าตรงไหน?”
จูปาเม่ยตอกกลับอย่างโมโห “จะไม่เกี่ยวได้อย่างไร? ซานเม่ยกับซื่อเม่ยกินบ้านข้านอนบ้านข้า ก็ต้องเกี่ยวข้องกับข้าอยู่แล้ว”
“เจ้าแล่นมาหาเรื่องถึงเรือนสกุลจูขนาดนี้แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าไม่เกี่ยวข้องกับสกุลจูอีก? หน้าไม่อายจริง ๆ” หลี่ซื่อมีไหวพริบกว่าจูปาเม่ยมากนัก ชี้ให้เห็นว่าหลินต้าเม่ยเป็นคนก่อเรื่องเอง มาหาเรื่องถึงเรือนสกุลจู ไม่อย่างนั้นผู้ใดยังจะไปสนใจนาง?
คิดว่าคนสกุลจูกินอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำนักหรือไร?
ไม่จำเป็นต้องให้เย่อวี๋หร
