บทที่ 309 สอบสวนหลินต้าเม่ย
หลินซื่อบ่นอุบทันที “ท่านแม่ ในห้องครัวมีของหายไปไม่น้อย อาหารที่เหลือท่านยกให้คนที่มาช่วยงานไปหมดแล้ว ของที่ตั้งใจเก็บเอาไว้บนเตา พวกนางก็ยังไม่เหลือไว้ให้พวกเราอีก ทำกันเกินไปจริง ๆ…”
ยังดีที่ของบนเตาทางนี้ล้วนทำกันสด ๆ ร้อน ๆ วัตถุดิบก็หยิบไปเท่าที่จำเป็นต้องใช้ ถึงเวลาใช้งานค่อยมานำออกไป ถ้าให้คนพวกนั้นมาป้วนเปี้ยนในห้องครัวเก่า ไม่รู้ว่าต้องเสียหายไปอีกเท่าไหร่
“เจ้าเก็บของกินไว้ให้พี่เจ้าแล้วกระมัง?”
หลินซื่อสะดุ้ง ไม่กล้าปริปาก
เรื่องนี้แม่สามีไม่ได้สั่ง แต่นางกลัวว่าหลินต้าเม่ยที่อยู่ในเล้าหมูจะหิวจึงแอบเก็บแป้งกรอบชิ้นหนึ่งซุกเอาไว้ในเสื้อผ้า ตั้งใจว่าสักพักจะเอาไปให้พี่สาวหลังจากทุกคนหลับไปแล้ว
เย่อวี๋หรานมองอีกฝ่ายพลางถามว่า “เก็บเอาไว้ก็คือเก็บเอาไว้ ไม่ได้เก็บก็คือไม่ได้เก็บ พูดมาตามความจริง เอาแต่เงียบอยู่ทำไม?”
เย่อวี๋หรานพอจะรู้แต่แรกแล้ว
ถึงอย่างไรพวกนางก็เป็นพี่น้องร่วมสายเลือด ต่อให้ทะเลาะแตกหักกัน แต่เป็นไปไม่ได้ที่หลินซื่อจะมองหลินต้าเม่ยหิวโหยโดยไม่ทำอะไรเลย นี่เป็นธรรมชาติของมนุษย์
เย่อวี๋หรานให้หลิ่วซื่อไปอุ้มลูกหมูสองตัวกลับมาตั้งแต่ตอนต้นฤดูใบไม้ผลิแล้ว
ปีนี้ครอบครัวปลูกมันเทศ นางไม่กังวลสักนิดว่าจะไม่มีอาหารเลี้ยงหมู กอปรกับประสบการณ์ครึ่งปีหลังของปีที่แล้ว เรื่องเลี้ยงหมูมอบหมายให้หลิ่วซื่อ ไม่มีอันใดให้นางต้องกังวลใจ
เล้าหมูข
