‘ไร้มารยาทไม่พึงดู ไม่สุภาพไม่พึงฟัง’ แล้วบอกให้พวกเขารีบจากไปเสีย
เฮ้อ มีอาจารย์เข้มงวดบางครั้งก็หาใช่เรื่องดี!
“เฮอะเฮอะ!” เย่อวี๋หรานแค่นเสียงหัวเราะ “ปล่อยเจ้าไป? อาศัยอะไร? เจ้าก่อกวนงานเลี้ยงของพวกข้า ทำลายบรรยากาศ ทำให้สกุลจูกลายเป็นเรื่องตลกขบขันของคนทั่วหมู่บ้าน เจ้าบอกให้ข้าปล่อยเจ้าไปก็ปล่อยไปง่าย ๆ เจ้าคิดว่าข้าเป็นอะไร? หลินต้าเม่ย หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างข้าเป็นคนอย่างไร เจ้าก็ไม่ได้เพิ่งรู้จักข้าเป็นวันแรกเสียหน่อย เจ้าจะไม่รู้เชียวหรือว่ามาทำลายเรื่องดีของข้าแล้วจะมีบทสรุปอย่างไร?”
หลินต้าเม่ยตึงเครียดขึ้นมา รีบหันไปหาหลินซื่อ หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยที่อยู่ข้าง ๆ ร้องเรียกน้องสาวอย่างสนิทสนม “น้องรอง น้องสาม น้องสี่ พวกเจ้ายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นทำไม? ข้าเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของพวกเจ้านะ พวกเจ้าจะมองอยู่อย่างนี้หรือ? ใช่ ข้ายอมรับ ข้าทำไม่ถูก ข้าไม่ควรตีพวกเจ้า แต่ข้าจำเป็นต้องทำแบบนั้น…”
“นอกจากนี้ พวกเจ้าลองพูดมาสิ ตอนเด็ก ๆ ข้าไม่ดีต่อพวกเจ้าหรือ? ตอนนั้นเวลาได้ของกินมา ข้าก็พยายามเก็บเอาไว้ให้พวกเจ้าตลอดไม่ใช่หรือไร?”
“โดยเฉพาะเจ้า ซานเม่ย มีครั้งหนึ่งเจ้าหิวจนไปขโมยไข่ไก่ที่เรือนท่านย่า สุดท้ายท่านย่ามาเอาเรื่องถึงเรือน ข้าก็เป็นคนรับผิดแทนเจ้านี่นา?”
……
ตอนที่ลงมือตีน้องสาว หลินต้าเม่ยหาได้ใจอ่อนแม้แต่น้อย แต่มาถึงยามนี้ นางกลับไม่ลืมเอ่ยถึงความหลัง เรียกร้องความเห็นใ
