บทที่ 307 งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่
หญิงปากสว่างมีสีหน้าประดักประเดิด ไม่ทราบว่าควรพูดอะไรดี
“แต่ข้าคิดว่ามือยุ่งก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ปากน่ะเจ้าต้องรู้จักหักห้ามมันไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นในครัวร้อนปานนี้ ถ้าร้อนลวกปากจนไม่มีหูรูด พูดไร้สาระเหมือนเป่าแตร ถ้าปากบนปากล่างถูกลวกจนแนบสนิทกันแล้ว เจ้าจะใช้อะไรกินข้าว?” เย่อวี๋หรานกล่าวต่อไป “คนเราต้องกินข้าวถึงจะมีชีวิตต่อไปได้ ถ้ากินข้าวไม่ได้ เจ้าจะไม่ต้องหิวตายหรือไร?”
หญิงปากสว่างมีสีหน้าแข็งค้าง “วันมงคลแบบนี้จะพูดเรื่องตายไม่ตายทำไม ไม่เป็นมงคลกระมัง?”
“ข้ายังต้องสนว่ามงคลไม่มงคลอีกทำไม หลินต้าเม่ยสวมชุดสีฉูดฉาดมาร่วมงานเลี้ยงบ้านข้าในช่วงไว้ทุกข์แบบนั้น ข้ายังต้องกลัวว่าจะไม่เป็นมงคลอีกหรือ? ข้าต้องใช้พิษล้างพิษ จะได้หักล้างกันเอง ถึงจะรักษาความสงบสุขเอาไว้ได้”
ครั้นเห็นเย่อวี๋หรานกล่าวอย่างจริงจังราวกับว่าเป็นเรื่องสมเหตุสมผลเสียเต็มประดา หญิงปากสว่างก็กระวนกระวายใจขึ้นมาเสียแล้ว
หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้คิดจะทำอะไรกันแน่?!
ครั้นคิดถึงว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์พูดว่าจับหลินต้าเม่ยมัดก็จับมัดต่อหน้าคนมากมาย แต่ก็ยังไม่มีใครออกหน้าเกลี้ยกล่อมให้สักคน หญิงปากสว่างก็นึกหวาดกลัวอยู่บ้าง
“ข้างนอกกำลังจัดโต๊ะกันอยู่ ประเดี๋ยวจะกินข้าวกันแล้ว พวกเจ้าเตรียมตัวให้ดี” เย่อวี๋หรานไม่ได้เสียเวลาในห้องครัวอีกต่อไป ถึงอย่างไรก็ยังมีอีกหลายเรื่องให้นางไปจัดการ
ค
