บทที่ 306 สันดอนขุดง่าย สันดานขุดยาก
“เจ้าเองก็รู้ว่าขายหน้าด้วยหรือ?” เย่อวี๋หรานจ้องมองพลางกล่าวว่า “ไม่ว่าพวกเจ้าจะตีหรือไม่ตีกัน วันนี้พี่สาวเจ้ามาที่นี่ เรื่องขายหน้าของสกุลจูก็ถูกกำหนดไว้แน่นอนแล้ว”
“ท่านแม่…” หลินซื่อละอายใจยิ่งนัก “ขอโทษเจ้าค่ะ”
คราวก่อนตอนกลับมาจากหมู่บ้านสกุลหลิว นางก็ทราบว่าพี่สาวเคียดแค้นสกุลจูเสียแล้ว เรื่องนี้จัดการไม่ง่าย แต่นางคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าทุกประการจะเป็นไปตามที่พี่สาวของนางต้องการแล้ว นางนึกว่าทุกอย่าง ‘ผ่านไปแล้ว’ เสียอีก แต่พี่สาวนางก็ยังจะมาทำแบบนี้
เกิดเรื่องวุ่นวายคราวนี้ สกุลจูขายหน้าไม่เหลือชิ้นดี
“ไม่เกี่ยวกับเจ้า คนที่ก่อเรื่องคือพี่สาวของพวกเจ้า ไม่ใช่พวกเจ้าเสียหน่อย” กล่าวถึงตรงนี้ เย่อวี๋หรานก็หยุดไปเล็กน้อย “แม้ครั้งนี้จะขายหน้าไปก็จริง แต่ข้าก็ยังอยากจะชมพวกเจ้าสักหน่อย”
หลินซื่อ หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
จูปาเม่ยหยิบเสื้อผ้ากลับมาได้ยินประโยคนี้เข้าพอดีก็ต้องอึ้งไป อะไรนะ? ทะเลาะกันก็ถูกชมได้ด้วย?
เย่อวี๋หรานเห็นจูปาเม่ยแล้ว แต่ไม่ได้ใส่ใจ นางกล่าวต่อไปว่า “พี่น้องรวมใจเป็นหนึ่งสามารถตัดได้กระทั่งทองคำ วันนี้พวกเจ้าทำได้ดีมาก ตระหนักว่าพวกตนเป็นพี่น้องกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็รู้จักปกป้องกันและกัน ข้าปลาบปลื้มใจจริง ๆ”
หลินซื่อ หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยกระดากใจ “นางเป็นพี่น้องของข้านี่เจ้า
