บทที่ 305 สมกับที่เป็นหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์
คนตัวเล็กก็มีวิถีการใช้ชีวิตของคนตัวเล็ก วิถีการใช้ชีวิตของพี่เป้าก็คือ หาเงินได้ แต่ไม่อาจไปยุ่งกับเงินที่ต้องใช้ชีวิตเข้าแลก
พวกเขากำลังสนทนากันอยู่ ก็พลันได้ยินเสียงโหวกเหวกดังมาจากเรือนข้าง ๆ
เย่อวี๋หรานขมวดคิ้วเล็กน้อย ลังเลว่าควรออกไปดูหรือไม่
ถัดจากนั้น นางก็ได้ยินเสียงหลี่ซื่อเรียกหาตนเอง “ท่านแม่ ท่านแม่ ท่านอยู่ที่ไหนเจ้าคะ?”
“เป็นสะใภ้สี่บ้านข้าเอง” นางลุกขึ้น เอ่ยยิ้ม ๆ ต่อพี่เป้า เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสจู “พวกท่านเชิญคุยกันต่อ ข้าออกไปดูสักครู่ ประเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”
เมื่อหลี่ซื่อเห็นนางก็รุดเข้ามาหาทันที “ท่านแม่ แย่แล้วเจ้าค่ะ หลินต้าเม่ยมาหาเรื่องแล้ว!”
“นางมาได้อย่างไร?” เย่อวี๋หรานสงสัย
หลินซื่อบอกว่า นางแจ้งหลินต้าเม่ยแล้วว่าตนเองต้องไว้ทุกข์ให้มารดา ส่งเพียงของขวัญมาก็พอ คนไม่ต้องมาแล้วไม่ใช่หรือ?
ธรรมเนียมของที่นี่เป็นเช่นนี้มาตลอด ไว้ทุกข์ไม่ออกนอกเรือน
“ข้าจะรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ?” หลี่ซื่อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังโดยสังเขป
เย่อวี๋หรานพลันรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา อยู่ในช่วงไว้ทุกข์ แต่กลับสวมชุดสีสันฉูดฉาดมาก่อความวุ่นวายถึงเรือนนาง ชัดเจนว่าจงใจมาหาเรื่อง
ด้วยนิสัยของหลินต้าเม่ยต้องไม่กล้าทำเรื่องเช่นนี้แน่นอน เว้นเสียแต่จะมีคนยุยง
แต่ยามกะทันหันเช่นนี้เย่อวี๋หรานคิดไม่ออกว่าผู้ใดมี ‘ความเคียดแค้น’ ต่อสกุลจูถึงเพียงนี้
เมื
