่อเย่อวี๋หรานตามหลี่ซื่อกลับไปก็เห็นหลินต้าเม่ย หลินซื่อ หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยสี่คนฟัดเหวี่ยงกันถึงช่วงดุเดือดเลือดพล่าน
หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยมีหลินซื่อมาเสริมทัพก็สามารถพลิกจากแพ้เป็นชนะ
พวกนางสองคนสู้หลินต้าเม่ยไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ทั้งคู่รับหน้าที่ควบคุมตัวหลินต้าเม่ย ทั้งกอดแขน กอดขา ใช้ปากกัด น้องสาวสองคนควบคุมหลินต้าเม่ยไว้ได้แล้ว หลินซื่อก็พุ่งเข้าไปกระชากผมและเสื้อผ้าของหลินต้าเม่ย ออกแรงซัดคนเต็มเหนี่ยว
“ผู้ใดใช้ให้เจ้ารังแกน้องสามกับน้องสี่ เจ้ายังเป็นคนอยู่ไหม?”
“ผู้ใดใช้ให้เจ้ารังแก!”
……
หลินต้าเม่ยถูกอัดจนน่วม น้ำตาไหลพราก แต่นางก็ยังไม่ยอมแพ้ “ข้ารังแกใครกัน หา? พวกเจ้าต่างหากที่รังแกคนอยู่ชัด ๆ? พวกเจ้าสามคนรุมข้าคนเดียว ไม่รู้จักอายเสียบ้าง?”
เวลานี้รอบด้านแวดล้อมด้วยคนที่มาดูเรื่องชาวบ้าน
เมื่อเย่อวี๋หรานมาเห็นฉากนี้ สีหน้าก็พลันเขียวคล้ำ “ทำอะไรกัน?! ขบถแล้วเรอะ?!”
นางตวาดเรียกหลินซื่อ หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ย แล้วปราดเข้าไปใช้มือเดียวจับกุมคน มืออีกข้างกดหลินต้าเม่ยไว้บนพื้น
หลินต้าเม่ยร้องเสียงแหลม “อ๊า! ฆ่าคนแล้ว! หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ฆ่าคนแล้ว!”
นางไม่รู้ตัวเลยว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์โผล่มาจากทางไหน?!
หลินซื่อ หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยที่เพิ่งปล่อยมืออึ้งอยู่กับที่ “…”
สวรรค์?! จูต้าเหนียงร้ายกาจเกินไปแล้ว
พวกนางสามคนยังจัดการพี่ใหญ่ไม่ได้ แต่จูต้าเหนียงค
