หลินต้าเม่ยที่ถูกมัดและอุดปากก็ถูกจับมัดไว้กับเก้าอี้อีกที
เย่อวี๋หรานสั่งการให้ควบคุมตัวหลินต้าเม่ยไปขังไว้ในเล้าหมูต่อหน้าสายตาทุกคน
จูอู่และหลินซื่อที่เคยถูกขังไว้ในเล้าหมูมาก่อนนิ่งงัน “…”
ส่วนคนทั้งหลายที่เคยได้ยินเรื่องเล้าหมูมาก่อนก็หมดคำพูด “…”
ใช่ว่าจะไม่มีคนอยากซุบซิบพลางชมความครึกครื้นไปด้วย แต่เพิ่งจะอ้าปาก เย่อวี๋หรานก็ตวัดสายตาเย็นชามองมา ทั่วลานเรือนพลันเงียบสงบลงทันที
หญิงปากสว่างและคนอื่น ๆ นั้นราวกับว่าเจ้ามองข้า ข้ามองเจ้า ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาทั้งสิ้น
มองข้าแบบนี้ทำไม? ข้าไม่ได้เป็นคนหาเรื่องเสียหน่อย!
อย่านะ จูต้าเหนียงมองกันเช่นนี้ หรือจะสงสัยว่าพวกข้ายุยงให้เกิดเรื่อง?
“ไม่มีธุระก็กลับที่นั่งของตัวเองเถอะ ประเดี๋ยวก็ต้องกินข้าวกันแล้ว” เย่อวี๋หรานไม่ได้อธิบาย นางกล่าวอย่างเรียบง่ายประโยคเดียวให้ทุกคนสลายตัวไปทั้งอย่างนั้น
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ และหลี่ซื่อยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่เย่อวี๋หรานไม่รอให้พวกนางเอ่ยปากก็บอกให้พวกนางแยกย้ายไปทำหน้าที่ตัวเอง
หลินซื่อ หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยถูกนางเรียกกลับเข้าเรือน
“ปาเม่ย เจ้าไปหาชุดมาให้ซานเม่ยกับซื่อเม่ย”
จูปาเม่ยที่แอบตามมาแล้วถูกจับได้เผยรอยยิ้มประจบเอาใจ “เจ้าค่ะ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
การไม่ถูกตำหนิทำให้นางแอบนึกยินดียิ่งนัก
ภายในห้องจึงเหลือเพียงเย่อวี๋หรานและพี่น้องสกุลหลินทั้งสามคน
หลินซื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึม
