บทที่ 304 พี่น้องสกุลหลินตีกันแล้ว
หลิวซื่อกล่าวเช่นนั้น แต่ไฉนเลยจะทราบว่านางเพิ่งจะจากไป หลินซานเม่ยกับหลินซื่อเม่ยก็สะบัดหลุดจากจูปาเม่ย พุ่งตัวออกไปแล้ว
ไม่อาจตำหนิหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยว่าหุนหันพลันแล่น แต่เป็นเพราะหลินต้าเม่ยทำเกินไปจริง ๆ
นางช่างโง่งมเอาการ หลินหมู่ล่วงลับไปไม่ถึงหนึ่งปี นางก็สวมชุดสีฉูดฉาดในช่วงไว้ทุกข์เสียแล้ว
เท่านี้ก็แล้วไปเถอะ ยังจะออกมาร่วมงานมงคลของผู้อื่นอีก นี่ไม่ใช่จงใจทำให้คนอื่นขายหน้าหรอกหรือ? คนที่อยู่ในช่วงไว้ทุกข์คนไหนออกมากินเลี้ยงในงานมงคลของผู้อื่นบ้าง?
เท่านี้ก็ช่างเถอะ แต่หนักกว่านั้นก็คือ นางมาแล้วก็หัวเราะเสียงดังเหมือนตัวตลกอยู่ในงาน ส่งเสียงเอ็ดตะโรเรียกหาคนอย่างหน้าไม่อาย
“ทำไม ดูถูกข้าแล้วยังจะไม่ให้ข้ามากินเลี้ยงด้วยอีกรึ? ทำไมไม่ให้ข้ามาล่ะ? ข้าไม่ใช่พี่สาวนางเรอะ?”
“ให้นางคนต่ำช้านั่นไสหัวออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ!”
“ตอนวันข้ามปี ข้ายังคิดอยู่ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล อยู่ดี ๆ แม่ข้าจะตายง่าย ๆ เช่นนั้นได้อย่างไร? จัดงานศพก็ไม่มาแจ้งข้า ต้องให้ข้าไปเจอเอง ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือเปล่า เห็นพวกนางทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ในเรือน ผู้ใดจะรู้ว่าทำอะไรอยู่?”
“ข้าโง่เอง ไม่ได้คิดอะไรมาก ถูกคนขนของไปจนเกลี้ยงเรือนแล้วก็ยังไม่มีใครรู้”
……
นางแหกปากด่าทออยู่ตรงนั้นโดยไม่กลัวขายหน้าแม้แต่น้อย นางไม่กล้าด่าเย่อวี๋หราน แต่พุ่งเป้าไปที่หลินซื่อ บอกว
