่าหลินซื่อทำให้มารดาตายและขนทรัพย์สินของสกุลหลินมาจนหมด
ไม่อย่างนั้นตอนนั้นที่หลินหมู่ตาย ไฉนจึงไม่บอกกล่าวนางสักคำ? ไม่อย่างนั้น สกุลจูจะมีเงินมาสร้างเรือนหลังใหม่เร็วเพียงนี้ได้อย่างไร?
“หลินเหลียนฮวา เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้นะ! วันนี้พวกเราจะได้เห็นดีกัน ถ้าเจ้าไม่มอบคำอธิบายให้ข้า ข้าก็จะไม่ให้เจ้าใช้ชีวิตครึ่งที่เหลืออย่างสงบ…”
จูปาเม่ยรั้งหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยสุดชีวิต บอกให้พวกนางอย่าหุนหันพลันแล่น “อย่าเข้าไป พี่สะใภ้สี่ไปหาแม่ข้าแล้ว เรื่องนี้ให้แม่ข้าเป็นคนจัดการดีกว่า”
หลินซานเม่ยกับหลินซื่อเม่ยมองไปทั่วก็ไม่เห็นเงาของเย่อวี๋หราน “เจ้าไม่ต้องสนใจ ผู้หญิงหน้าไม่อายคนนี้ นางไม่ใช่พี่ใหญ่ของพวกข้าอีกแล้ว”
“ใช่ พวกข้าไม่รู้จัก ท่านแม่ตายได้อย่างไร ท่านพ่อเข้าคุกไปได้อย่างไร พวกข้าล้วนรู้ดี”
“จูต้าเหนียงพยายามปกปิดเรื่องนี้ก็เพื่อหาทางรอดให้พวกข้า แต่พี่ใหญ่กลับมาเปิดโปงเรื่องนี้เสียเอง นางต้องการอะไรกันแน่?”
“อยากบีบให้พวกข้าถึงทางตายงั้นหรือ?”
……
พวกนางทั้งสองตาแดงก่ำ สะบัดมือจูปาเม่ยแล้วพุ่งออกไป
“หลินไป๋ฮวา พวกข้าขอสู้ตายกับเจ้า”
“เหลวไหลทั้งเพ พี่รองไม่ได้ทำให้ท่านแม่ตายสักหน่อย เจ้าไม่รู้อะไรสักอย่าง”
หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยหลับหูหลับตาพุ่งเข้าไปชนทรวงอกของหลินต้าเม่ยจนนางหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้า
“โอ๊ย! บั้นท้ายข้า” หลินต้าเม่ยร้องด้วยความเจ็บปวด มองหลินซานเม่ยและหลินซื่อ
