เม่ยอย่างขุ่นเคือง “พวกเจ้ากล้าชนข้า?! เจ้าคนต่ำช้า ข้าจะตีพวกเจ้า!”
นางคืบคลานขึ้นมาแล้วปรี่เข้าไปหาหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยทันที
แม้หลินต้าเม่ยจะมีตัวคนเดียว แต่นางอายุมากกว่าหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยมากนัก ทั้งยังทำงานหนักเป็นประจำ จึงมีเรี่ยวแรงไม่น้อย
หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยไม่ใช่คู่ต่อกรของนาง จึงถูกหลินต้าเม่ยกระชากผม ตบหน้า และหยิกบิดไปทั่วร่างอย่างไร้ความปรานี
หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยตัวเตี้ยกว่า จึงเสียเปรียบยิ่งนัก ตบไม่ถึงใบหน้าของหลินต้าเม่ย ทั้งยังกระชากผมของอีกฝ่ายไม่ได้ ได้แต่ตอบกลับด้วยกำปั้นและลูกเตะ
ทว่าการตอบโต้เช่นนี้ เมื่อเปรียบกับหลินต้าเม่ยที่เล็งเฉพาะจุดที่เจ็บปวดได้ง่ายแล้วก็ด้อยกว่ามาก
ตอนที่หลินซื่อออกจากท้ายเรือนเร่งรุดมาถึงก็ได้เห็นภาพเช่นนี้เอง หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยผมเผ้ากระเซอะกระเซิง สารรูปแบบคนที่ถูกรังแกอย่างน่าเวทนา ฉับพลันนั้นก็นึกปวดใจขึ้นมา “หลินไป๋ฮวา เจ้าทำอะไรลงไป?! ทำไมเจ้ารังแกน้องสามกับน้องสี่แบบนั้น?”
แล้วจึงปราดเข้าไปแยกทั้งสามคนออกจากกัน
พี่สะใภ้รองบอกว่าไม่ได้ตีกันไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงตะลุมบอนกันเสียแล้วเล่า?
หลิวซื่อเองก็ตกใจเช่นกัน “ข้าไปแป๊บเดียวเอง ทำไมตีกันเสียแล้ว?”
จูปาเม่ยร้อนใจจนกระทืบเท้า “ไอ้หยา หลินต้าเม่ยด่ากันเกินไปแล้ว เหยียบหน้าด่ากันแบบนั้น ซานเม่ยกับซื่อเม่ยโมโหมาก ข้ารั้งไว้ไม่อยู่…”
“ท่านแม่เล่า? ทำไมท
