บทที่ 303 งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่
“ท่านพ่อ เรื่องนี้ท่านอย่าใส่ใจนักเลย ข้ารู้ดีอยู่แก่ใจเจ้าค่ะ” ตอนนี้กำลังอยู่ในสถานการณ์วิกฤต ใครจะยังมาสนใจเรื่องนี้เล่า?
“ถ้าเจ้าไม่ใช่ลูกสาวข้า เจ้าคิดว่าข้าจะอยากมาใส่ใจเรื่องนี้หรือ?” พ่อหลิวพูดอยู่นาน พอเห็นว่าดูจะไม่เข้าหัวนางบ้างเลยจึงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
ถ้าไม่ใช่เพื่อลูกสาวคนนี้ เขาจะยอมมาเสี่ยงผิดใจกับหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้นได้อย่างไร
ไม่ว่าในหมู่บ้านไหนจะมีใครไม่รู้บ้างว่าคนที่ไม่ควรไปมีเรื่องด้วยที่สุดคือหญิงเฒ่าผู้นี้
หลิวซื่อเห็นพ่อนางหงุดหงิดก็รีบเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายสองสามประโยค “ท่านพ่อ ท่านอย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ ตอนนี้ข้ายังไม่สะดวกที่จะบอกท่าน เอาไว้หลังจากที่ท่านรู้แล้ว ถึงครานั้นท่านจะต้องนึกขอบคุณข้าที่หยุดท่านไว้แน่นอนเจ้าค่ะ”
“เฮอะ! ข้าจะนึกขอบคุณเจ้าหรือ? เจ้าหวังสูงไปแล้วกระมัง” พ่อหลิวโกรธจนเดินจากไป
เดิมทีหลิวซื่อคิดอยากจะเรียกพ่อของนางไว้ แต่มาคิดดูอีกทีเรื่องนี้มันค่อนข้าง ‘ยุ่งเหยิง’ สุดท้ายจึงยอมแพ้ไป
ผ่านไปไม่นาน แม่ของนางก็เดินมา
ทันทีที่หลิวซื่อเห็นนางก็นึกขึ้นได้ทันที ในบ้านของพวกเขาคนหนึ่งจะใช้ไม่แข็ง ส่วนอีกคนจะใช้ไม้อ่อน พ่อของนางใช้ไม้แข็งไปแล้ว มาครานี้แม่ของนางจึงมาใช้ไม้อ่อน
นางรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง
“ท่านแม่ เรื่องนี้ท่านอย่าห่วงไปเลยเจ้าค่ะ”
….
ทางด้านหลี่ซื่อนั้นถูกแม่ของนางลากไปคุยกับกลุ่มญาติอยู่พักใหญ่
พ
