ปสิว่าเจ้าเป็นลูกสะใภ้ใหญ่ การค้าขายของสกุลจูก็ควรจะส่งมอบให้เจ้า ไม่ใช่สะใภ้สี่”
“เจ้าดูตัวเองสิ เงินก็ล้วนถูกคนอื่นได้ไป ในมือเจ้าจะถือเงินได้สักเท่าไหร่กันเชียว?”
……
หลิ่วซื่อถูกจิ้มครั้งแล้วครั้งเล่าจนต้องถอยหลัง นางพูดเสียงเบาว่า “ท่านแม่ ข้าให้เงินท่านไปแล้ว มันมีแค่นั้นจริง ๆ เจ้าค่ะ”
นางจะยอมให้ทั้งหมดได้อย่างไร?
ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าเข้าเมืองไปเรียนหนังสือ ทุกที่ล้วนต้องใช้เงิน แม่สามีให้ได้อย่างจำกัด ถ้านางไม่คิดหาวิธีประหยัดเงินส่วนตัวไว้ ในอนาคตลูกชายทั้งสองคนของนางจะเป็นอย่างไรเล่า?
“เจ้าคิดว่าเพราะข้าโลภอยากได้เงินของเจ้าหรือ? ถ้าไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์ของเจ้า ผู้หญิงที่แต่งงานไปแล้วแบบเจ้าถ้าไม่มีการสนับสนุนจากครอบครัวเดิม แล้วในอนาคตหากจูต้าปฏิบัติกับเจ้าไม่ดี เจ้าจะเป็นอย่างไรเล่า?” แม่หลิ่วพูดเรื่องเงินและเริ่มล้างสมองหลิ่วซื่อ
พูดไปพูดมาก็คือเงินที่หลิ่วซื่อมอบให้นั้น แท้จริงแล้วนางล้วนเอาไปใช้เพื่อให้พี่ชายน้องชายของหลิ่วซื่อ ‘เอาชนะ’ ได้
ถ้าเป็นหนี้บุญคุณอย่างไรก็ต้องมีความเกรงใจ ขอเพียงแค่ปิดปากพวกนางไว้ ภายหลังหากหลิ่วซื่อมีเรื่องอะไร พวกพี่ชายน้องชายของนางก็จะให้การสนับสนุนนางได้
ความหมายของแม่หลิ่วคือ หลิ่วซื่อให้เงินน้อยเกินไป สกุลจูสร้างเรือนใหม่ได้แล้ว หลิ่วซื่อกลับให้เงินมาเล็กน้อยราวกับให้ขอทาน นางแทบไม่มีหน้าไปบอกกับลูกสะใภ้
“ข้ารู้ว่าชีวิตในสกุลจูของเจ้
