น แต่ข้าเป็นห่วงเจ้า พอคิดว่าเจ้าอาจจะกำลังทุกข์ใจ ข้าก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ พี่ใหญ่จู ข้าขอโทษ”
จูเหล่าโถวได้ยินว่านางออกมาเพราะเขา ในใจก็สั่นไหว “ฉิน…ข้าก็กลัวนางเหมือนกัน แต่ถ้าให้นางรู้เรื่องของพวกเราสองคนตอนนี้ แม้ว่าพวกเราจะไม่ได้มีอะไรและบริสุทธิ์ใจ แต่ด้วยนิสัยของนาง เรื่องนี้คงไม่ปล่อยผ่านไปง่าย ๆ ถึงครานั้นข้าคงปกป้องเจ้าไม่ได้”
ดวงตาของแม่ม่ายฉินแดงขึ้นมาทันที นางหันหน้าไปมองเขาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ “ข้ารู้ ข้าก็กลัวเหมือนกัน กลัวมาก ๆ กลัวจนไม่กล้ามองนาง ข้าก็ไม่ได้ต้องการให้เจ้าทำอะไรเพื่อข้า ข้าเพียงแค่หวังว่ายามที่เจ้าทุกข์ใจ และในยามที่ต้องการคนอยู่เคียงข้าง ข้าจะพออยู่เคียงข้างเจ้าได้”
“เจ้า…” จูเหล่าโถวอดไม่ได้ที่จะก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปวดใจจนคิดอยากจะโอบกอดผู้หญิงคนนี้ไว้ แต่ยังไม่ทันได้กอดนาง เขาก็หยุดชะงักไป
เขาตบหน้าตัวเองฉาดหนึ่งและด่าออกมา “ข้ามันไม่ใช่ผู้ชาย ข้าผิดต่อเจ้า”
“พี่ใหญ่จู เจ้าอย่าทำแบบนี้” แม่ม่ายฉินดุเขาก่อนจะรีบจับมือเขาไว้ พูดปลอบด้วยดวงตาแดงก่ำ “ข้าออกมาเพื่อปลอบใจเจ้า ไม่ใช่มาทำให้เจ้าทุกข์ใจ ถ้าเจ้าทำแบบนี้ ข้าก็มีแต่จะเจ็บปวดมากขึ้น”
น้ำตาหยดหนึ่งพลันไหลจากหางตาของนาง และหยดลงบนมือของจูเหล่าโถว
ชั่วขณะหนึ่ง จูเหล่าโถวรู้สึกว่าเจ็บปวดเป็นอย่างยิ่ง
ทันใดนั้น เขาก็มีแรงกระตุ้นอย่างหนึ่ง ข้าต้องทำตัวให้สมกับที่เป็นผู้ชายคนหนึ่ง ข้าต้องปกป้อ
