บทที่ 301 พี่เป้ามาเยือน
ในพริบตานั้น ทั้งเรือนก็เต็มไปด้วยบรรยากาศเปี่ยมสุข
ราวกับว่าความขัดแย้งก่อนหน้านี้ได้มลายหายไปจนสิ้น ทุกคนล้วนแต่มีความสุข
อีกทั้งยังพูดคุยหารือกันเรื่องงานมงคลวันพรุ่งนี้ด้วย ถึงครานั้นต้องเตรียมตัวอย่างไร ใครรับผิดชอบส่วนใดต้องปรึกษากันให้ดี
เย่อวี๋หรานมองภาพบรรยากาศเช่นนี้ก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น ตั้งแต่เดินทางข้ามเวลามาจนถึงตอนนี้ นี่น่าจะเป็นช่วงเวลาที่นางรู้สึกว่าคุ้มค่าที่สุดแล้ว!
ในวันนี้ก่อนรุ่งสาง พวกลูกสะใภ้สกุลจูรีบตื่นขึ้นมายุ่งอยู่กับงานของตัวเอง
แม้แต่หญิงปากสว่างที่อยู่ข้างบ้านก็มากับผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเพื่อช่วยงาน บ้างทำความสะอาดลาน บ้างจัดโต๊ะ บ้างจัดเก้าอี้ เร่งมือช่วยกันทำงาน
เย่อวี๋หรานรับผิดชอบดูแลสถานการณ์โดยภาพรวม จับตามองทางนี้ที ทางนั้นที เพราะเกรงว่าจะเกิดปัญหาอะไรขึ้น
จูชีที่พาต้าเป่าและเอ้อร์เป่าไปด้วยก็ยุ่งมาก เขานั่งอยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ คอยรับผิดชอบเรื่องการ “รับของขวัญ”
โดยปกติแล้วเรื่องนี้มักจะเชิญผู้มีอำนาจในหมู่บ้านมาทำหน้าที่ แต่ครั้งนี้หน้าที่กลับถูกส่งให้จูชี
สิ่งนี้เข้าใจได้ง่ายมาก ในหมู่บ้านสกุลจูจะมีบัณฑิตจริง ๆ อยู่สักกี่คนกันเชียว?
จูชีเป็นเพียงคนเดียวที่เข้าตำบลไปเรียนหนังสือ
“ไอ้หยา จูเหล่าโถว นี่คือเจ้าเจ็ดของครอบครัวเจ้าใช่หรือไม่? ตั้งแต่เล็กข้าก็มองออกแล้วว่าไม่ใช่คนธรรมดา เจ้าดูสิ เขาเขียนตัวอักษรได้แล้ว”
“ใช
