่ ข้ารู้ได้เลยว่าเด็กคนนี้มีอนาคตที่สดใสรออยู่ ยามที่เขาเกิด เขาก็ไม่เหมือนคนอื่น”
“จูเหล่าโถว ตอนนี้เจ้านับว่ามีวาสนาแล้ว”
……
ชายชรากลุ่มหนึ่งเข้ามาล้อมรอบตัวจูเหล่าโถวเพื่อชมเชยเขา
‘จูชีคนทึ่ม’ ที่ปกติพวกเขาพูดถึงกัน ตอนนี้กลับกลายเป็น ‘บัณฑิต’ อนาคตไกล มองดูแล้วไม่ใช่คนธรรมดา
จูเหล่าโถวยิ้มจนตาแทบปิด มีความสุขเป็นอย่างมาก
วันสำคัญเช่นนี้ พ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจูจะไม่ถูกเชิญมาได้อย่างไร? ถึงอย่างไร ทั้งสองก็ยังเป็นพ่อแม่ที่ให้กำเนิดจูเหล่าโถว ยามที่เจ้าของร่างเดิมยังมีชีวิตอยู่มีแต่ทะเลาะกันจนไม่สบายใจ แต่หลังจากเย่อวี๋หรานเข้ามาก็คิดหาวิธีพยายามที่จะฟื้นฟูความสัมพันธ์มาโดยตลอด
ดังนั้นครั้งนี้นางจึงส่งจูเหล่าโถวให้พาจูต้าไปเชิญผู้อาวุโสทั้งสองมาในนามของสกุลจู
ผู้อาวุโสทั้งสองไม่ต้องทำสิ่งใด แค่นั่งอยู่ตรงนั้นก็พอจะทำให้เรือนสงบได้แล้ว
เพื่อนบ้านรอบ ๆ มาถึงแล้วก็ล้วนเข้าไปทักทายผู้อาวุโสทั้งสองเพื่อแสดงความยินดี
“ท่านแม่ พี่เป้ามาแล้วขอรับ”
ในขณะที่เย่อวี๋หรานกำลังยุ่งอยู่กับงานเบื้องหลัง จูซานก็รีบวิ่งเข้ามาพูดกับนางอย่างตึงเครียด
เย่อวี๋หรานบอกเขาว่าอย่าตื่นตระหนก และยังถามว่า “เหมือนที่ข้าบอกเจ้าไปแล้ว พวกเขามากันกี่คน?”
“เขาพาคนมาด้วยหลายคนเลยขอรับ”
“ตามแผนเดิม จัดโต๊ะแยกให้พวกเขา เอาให้อยู่มุม ๆ เสียหน่อย” เย่อวี๋หรานออกไปต้อนรับพวกเขาด้วยตัวเอง และยังกำชับกับจูซานอีกสองสามประโย
