ค
ยามที่ไปรับจูชี ต้าเป่า และเอ้อร์เป่า เย่อวี๋หรานก็ได้แจ้งเรื่องนี้กับลูกน้องของต้าเป่าไปแล้ว เพียงแต่ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะมาหรือไม่
นางคิดทบทวนอย่างดี หากยอมมาที่นี่ เช่นนั้นความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายก็มั่นคงแล้ว แต่หากไม่มา นางก็ค่อยคิดหาหนทางอื่น
“ขอรับท่านแม่” จูซานรีบเรียกน้องชายสองคนไปจัดสถานที่ที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ให้ดี
เห็นได้ชัดกว่ากลุ่มของพี่เป้าแตกต่างต่างจากกลุ่มของคนอื่น พวกเขาสวมชุดที่ทอจากผ้าไหมผืนงาม ทั้งยังเป็นคนที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตา มองปราดเดียวก็รู้ได้เลยว่าไม่ใช่คนในหมู่บ้าน ยามที่พวกเขามาถึงก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนเป็นอย่างมาก คนต่างพากันถามจูเหล่าโถว
“นั่นใครหรือ? ญาติเจ้าหรือ? ทำไมไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนเล่า?”
จูเหล่าโถวก็มีสีหน้างุนงง “ข้าก็ไม่รู้”
ไม่รู้ว่าใครกระซิบขึ้นมาหนึ่งประโยค “ไม่ใช่ว่ามาหาเรื่องหรอกหรือ?”
คนที่นั่งข้าง ๆ ตอบว่า “ดูไม่เหมือนจะเป็นเช่นนั้นนะ คนมาหาเรื่องที่ไหนจะเอาของมาด้วยเล่า?”
พี่เป้าพาเสี่ยวฝูจื่อลูกชายของเขามาด้วย ด้านหลังมีชายรูปร่างกำยำอีกสามสี่คน ในมือทุกคนล้วนถือสิ่งของที่ห่อด้วยผ้าสีแดง
“พี่เป้า พวกท่านมาแล้ว เชิญเข้ามาข้างในเถอะ” เย่อวี๋หรานเผยรอยยิ้มเจิดจ้า เชื้อเชิญให้พวกเขาเข้าไปข้างในอย่างอบอุ่น “ให้พวกท่านเดินทางมาไกลถึงเพียงนี้ เกรงใจพวกท่านจริง ๆ”
“เรื่องน่ายินดีถึงเพียงนี้ แน่นอนว่าพวกข้าต้องมาร่วมแสดงความยินดี” พี
