่เป้าก็ไว้หน้ากันเป็นอย่างมาก เรียกให้เสี่ยวฝูจื่อมาทักทายคน
เสี่ยวฝูจื่อมีมารยาทเป็นอย่างยิ่ง เรียกเสียงหนึ่งว่า “ย่าจู”
ไม่ต้องรอให้พี่เป้าสั่ง พวกลูกน้องของเขาเห็นโต๊ะรับของขวัญก็ยกของไปวางไว้โดยตรง
ครั้งนี้พี่เป้าไม่ได้ไว้หน้าเย่อวี๋หรานแบบธรรมดา ทั้งหมดนี้เป็นของขวัญที่เตรียมมาจากในเมือง ของขวัญที่เตรียมมาล้วนเป็นไข่ไก่ พวกผักดองหลายกำ นอกจากข้าวและเส้นหมี่ ก็ยังให้ผ้าแพร
แม้จะไม่มีคนร้องเพลงแสดงความยินดีออกมา แต่ชาวบ้านที่นั่งอยู่ด้านข้าง พอเห็นของขวัญบนโต๊ะ ทุกคนก็ล้วนตาเบิกกว้าง
แม่เจ้า ของขวัญนี่ไม่ยิ่งใหญ่เกินไปหรือ?!
ครั้งนี้สกุลจูรวยแล้วสินะ แล้วไปรู้จักกับคนรวยเช่นนี้ได้อย่างไร?
ยามที่ต้าเป่าเห็นของเหล่านี้ก็ตกใจเป็นอย่างยิ่ง
เขาไม่ใช่ว่าเป็นเด็กไม่รู้ความ อีกทั้งตลอดเวลาที่เฝ้าโต๊ะคนอื่นให้อะไรเขาก็รู้อย่างชัดแจ้ง แต่ครั้งนี้กลับมีของขวัญยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้?!
ด้วยสมองที่เฉียบแหลมของเขาจึงรีบยิ้ม และถามว่ามาจากบ้านไหน
“บ้านพี่เป้า” ชายร่างกำยำไม่คิดจะปิดบังแม้แต่น้อย เสียงที่พูดก็ไม่ได้เบา พูดออกมาอย่างชัดเจน
แน่นอนว่าเขาไม่ได้บอกเรื่องที่พวกเขาเป็นอันธพาลที่เก็บค่าคุ้มครอง
ต่อให้พวกเขาจะโง่เขลาเพียงใดก็รู้ว่าเรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่ต้องพูดออกมา นอกจากจะไม่ได้เป็นเรื่องที่มีหน้ามีตาแล้วยังจะเป็นการสร้างปัญหาในเรือนอีกด้วย
อีกด้านหนึ่ง เย่อวี๋หรานพาพี่เป้าและเสี่ยวฝู
