บทที่ 300 ของขวัญขอขมาโทษ
เสินต้าเหนียงเข้าอกเข้าใจยิ่งนัก ก่อนหน้านี้ก็เคยได้ยินว่าสกุลจูมีลูกชายหลายคน ทุกคนล้วนแออัดกันอยู่ในเรือนหลังเดียว นำห้องนอนที่มีอยู่แต่เดิมมากั้นแบ่งเป็นสองห้องเบียดเสียดอยู่ด้วยกัน ภายในระยะเวลาสั้น ๆ ทุกคนสามารถอดกลั้นได้ แต่เมื่อผ่านไปนานแล้วจะต้องเกิดความขัดแย้งตามมาแน่นอน
นางแสดงออกว่าเข้าใจดี ส่วนเรื่องค่าเล่าเรียนก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนเกินไป
“ลูกชายข้าบอกว่าต้าเป่าเอ้อร์เป่าฉลาดมาก พวกเขาเรียนกับจูชีก็หาได้ตามไม่ทันเลยแม้แต่น้อย ต่อให้เรียนช้าไปสักปีสองปีก็ไม่ใช่ปัญหา วาสนายามบั้นปลายยังรอเจ้าอยู่ในภายภาคหน้า จูต้าเหนียง เจ้าไม่ต้องรีบร้อน เรื่องอะไรก็ต้องค่อย ๆ เดินไปทีละก้าวทั้งนั้น ค่อยเป็นค่อยไป จะต้องได้มีวันเวลาดี ๆ แน่นอน”
“ข้ารู้สึกว่าตัวเองหน้าไม่อายเกินไป ไม่มีหน้ามาพบท่านแล้ว” เย่อวี๋หรานกล่าว
ถ้าเสินต้าเหนียงไปได้ยินเรื่องนี้จากคนอื่นมาก่อนจะต้องรู้สึกไม่ดีแน่นอน เจ้ามีเงินสร้างเรือนหลังใหม่ แต่กลับไม่มีเงินมาส่งหลานเรียนหนังสืองั้นรึ?
ทว่ายามนี้ไม่เหมือนกัน เย่อวี๋หรานมาเยือนเพื่อชี้แจงด้วยตนเอง ทั้งยังนำของขอขมาโทษมาด้วยจำนวนไม่น้อย เสินต้าเหนียงรู้สึกดีขึ้นแล้วก็ย่อมใจกว้างไปด้วย “มีหน้าไม่มีหน้าอะไรกัน ถ้าข้ายืนอยู่จุดเดียวกับเจ้า ด้านหนึ่งเป็นค่าเล่าเรียน อีกด้านเป็นเรื่องสร้างเรือนใหม่ แล้วจะไม่ตัดสินใจแบบเดียวกับเจ้าได้อย่างไร?
