ทุกครอบครัวล้วนไม่ง่าย ต่างคนต่างก็มีความลำบากของตัวเอง ทุกคนเข้าอกเข้าใจกันสักนิด ชีวิตก็จะผ่านไปง่ายขึ้น”
“เสินต้าเหนียง ท่านช่างเป็นคนดีจริง ๆ ไม่แปลกเลยที่อาจารย์เสินจะยอดเยี่ยมเช่นนี้ เป็นถึงอาจารย์สอนหนังสือ แค่เห็นเสินต้าเหนียงก็เข้าใจได้แล้ว” เย่อวี๋หรานรีบประจบทันที พูดได้ไหลลื่นราวกับไม่มีหมดสิ้น “มังกรให้กำเนิดมังกร หงส์ให้กำเนิดหงส์ ลูกหนูเกิดมาก็สามารถขุดหลุมได้เลย[1] มีเพียงมารดาที่มีความคิดอ่านก้าวหน้าอย่างเสินต้าเหนียงจึงสามารถสั่งสอนอาจารย์ที่เก่งกาจเหมือนอาจารย์เสินออกมาได้ เจ้าเจ็ดลูกข้าสามารถเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์เสินได้ นับว่ามีวาสนาแล้ว ขอบคุณจริง ๆ…”
เดิมทีเป็นเรื่องที่ทำให้คนรู้สึกไม่ดี แต่เมื่อจัดการได้อย่างเหมาะสม กลับทำให้ได้รับความรู้สึกดี ๆ จากฝ่ายตรงข้าม
เสินต้าเหนียงยิ้มจนแก้มแทบปริ ทางหนึ่งนึกภูมิใจที่ตนเองมีลูกชายดี ๆ คนหนึ่ง ทางหนึ่งก็ชมกลับไปว่าจูต้าเหนียงก็ไม่ด้อย ลูกชายแต่ละคนล้วนกตัญญูทั้งนั้น
ก็เหมือนกับจูซาน เป็นลูกผู้ชายคนหนึ่งแท้ ๆ แต่กลับยินดีดูแลน้องชายและหลานชายทั้งสองคนของตนเองโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน นับว่าหาได้ยากยิ่งนัก
จูซานเป็นเช่นนี้ ยังไม่ใช่เพราะได้มารดาอย่างนางเป็นคน ‘สั่งสอน’ มาอีกหรือ?
สตรีทั้งสองคนนั่งชมเชยกันเองอยู่ตรงนั้น ทั้งยังชมด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเปี่ยมสุข
อาจารย์เสินที่ถูกเชิญตัวมานิ่งงัน “…”
ทำไมข้ารู้สึกเหมือนตัวเองไม่
