จำเป็นต้องมาเลยเล่า?
รอจนเขาได้ฟังจากปากมารดาว่าเป็นเรื่องราวใด ทำทีครุ่นคิดครู่หนึ่งก็ตอบตกลงเรื่อง ‘ขอลา’ แล้ว
แน่นอนว่าเขาไม่ลืมเพิ่มปริมาณ ‘บทเรียน’ ให้จูชี เพื่อให้เขาตั้งใจศึกษาเล่าเรียน ไม่เกียจคร้านหย่อนยาน
ดังนั้นเมื่อถึงคราวต้องกลับไป นอกจากของกำนัลที่เสินต้าเหนียงยัดเยียดให้มาเป็นการตอบแทนแล้ว ยังมีผ้าห่มและชุดสกปรกของพวกจูซาน และสิ่งที่มีมากที่สุดก็คือ ‘การบ้าน’ ของจูชีนั่นเอง
เย่อวี๋หรานมองม้วนตำราที่กินพื้นที่ครึ่งค่อนตะกร้า กล่าวกันตามตรงแล้ว นางประหลาดใจมากทีเดียว “เหตุใดจึงมากมายเช่นนี้?!”
“ท่านแม่ ไม่มากขอรับ นี่เป็นสิ่งที่อาจารย์สั่งเพิ่มเติมโดยปรับตามความถนัดของข้าโดยเฉพาะ ข้าอ่านวันละม้วนก็อ่านได้ถึงวันที่ต้องกลับมาพอดี” จูชีว่าง่ายยิ่งนัก อาจารย์บอกอย่างไร เขาก็ทำเช่นนั้น
“อาจารย์ของเจ้ากำหนดแผนการเรียนอะไรให้เจ้า?” เย่อวี๋หรานได้ยินจูซานพูดว่า อาจารย์เสินให้ความสำคัญกับจูชียิ่งนัก กำหนดแผนการเรียนพิเศษให้จูชี แต่เรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่ นางไม่ทราบกระจ่าง
จูชีก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่ เขาเพียงทำตามที่อาจารย์บอก และเล่าให้ฟังตามที่อาจารย์พูดและวางแผนเอาไว้
ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าเรียนตามจูชีมาได้พักหนึ่งแล้ว พอจะเข้าใจอยู่บ้าง จึงคอยพูดเสริมจากข้าง ๆ
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” เย่อวี๋หรานมองต้าเป่าและเอ้อร์เป่าแล้วก็หมดคำจะพูด “ข้าว่าแล้วเชียว อยู่ดี ๆ พวกเจ้าจะบากบั่นเพีย
