บทที่ 299 ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าถูกอบรม
“แล้วเจ้าล่ะ ต้าเป่า เจ้าหลับเต็มอิ่มหรือไม่?” เย่อวี๋หรานถาม
ครั้นได้ยินว่าถามตนเอง ต้าเป่าจึงตอบกลับทันควัน “ท่านย่า ข้าไม่กลัว รอจนถึงวันที่ข้าประสบความสำเร็จ ข้าก็สามารถนอนหลับได้แล้ว”
และเพื่อให้ความเชื่อของตนเองมีน้ำหนักมากขึ้น ต้าเป่ายังเสริมท้ายด้วยบทกวีท่อนหนึ่ง “วัยเยาว์ไม่ขยัน ครั้นแก่เฒ่าต้องตรอมตรม”
“ข้ากลัวก็แต่เจ้าไม่ทันถึงคราวแก่ ข้ากับแม่เจ้าก็ต้องเป็นคนผมขาวส่งคนผมดำ ต้องตรอมตรมก่อนเสียแล้ว” เย่อวี๋หรานแย้งกลับ
ต้าเป่าตกตะลึงและออกจะไม่เห็นด้วย “ท่านย่า ท่านพูดอะไรขอรับ?!”
“ความขยันหมั่นเพียรเป็นเรื่องดี แต่การขยันจนเกินไปกลับไม่ใช่เรื่องดี”
ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าเบิกตากว้าง “ทำไมขยันก็ผิดล่ะขอรับ? ท่านย่า ข้าผิดตรงไหน?”
“เจ้าผิดตรงที่ขยันเกินไป” เย่อวี๋หรานรีบพูดขึ้นมาก่อน ไม่รอให้ต้าเป่าแย้งอย่างไม่ยินยอม “ข้าถามเจ้าหน่อย เจ้าขยันขนาดนี้ไม่เหนื่อยบ้างหรือ? เจ้าต้องเหนื่อยอยู่แล้วสิ ถ้าเจ้าไม่เหนื่อย เจ้าก็ลองดูเอ้อร์เป่า ขอบตาดำชัดขนาดนั้น ถ้าไม่เหนื่อยแล้วยังจะเป็นอะไร?”
“ตอนนี้พวกเจ้าโตสักเท่าไหร่กันเชียว อยู่ในวัยกำลังโต ไม่ดูแลสุขภาพให้ดี รู้จักแต่บากบั่นเล่าเรียน เช่นนี้คือได้ไม่คุ้มเสีย เก็บได้เมล็ดงาแต่ทำแตงโมหลุดมือ[1]”
“สุขภาพดีจึงจะเป็นพื้นฐานของทุกสิ่งทุกอย่าง ถ้าสุขภาพไม่ดีเสียแล้ว เจ้ายังจะเอาอะไรไปขยันเรียนและไปต
