บทที่ 297 ความทะเยอทะยานของอาจารย์เสิน
“ไม่ใหญ่ไปหรอก แต่นั่นเพียงทำเสร็จไปครึ่งเดียว ส่วนที่เหลือยังต้องให้พวกเจ้าช่วยอยู่” เย่อวี๋หรานเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มพราย “ถึงตอนนั้นเก้าอี้นี้ก็จะรองด้วยใยฝ้ายนุ่ม ๆ อีกที ก็เหมือนกับคลุมทับด้วยผ้าห่มนั่นแหละ ของพวกนั้นค่อนข้างกินพื้นที่ เดี๋ยวเก้าอี้ก็เล็กลงเอง”
“หา?!” หลี่ซื่อเบิกตากว้าง “ท่านแม่ ท่านจะเอาผ้าห่มมาคลุมทับเก้าอี้หรือเจ้าคะ?! นี่จะแปลกเกินไปแล้วกระมัง?!”
“นั่นน่ะสิ ท่านแม่ แปลกเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ใครเขาทำกันแบบนี้บ้าง?” หลินซื่อส่ายหน้ารัว ๆ “ไม่ได้การ ท่านแม่ ถ้าทำแบบนี้แล้วคนอื่นรู้เข้าจะต้องเอาไปนินทากันสนุกปากแน่นอน”
“คนอื่นจะนินทาหรือไม่นินทาก็เป็นเรื่องของพวกเขา ถึงตอนนั้นพอข้าทำเสร็จแล้ว พวกเจ้ามาลองนั่งดูก็จะรู้ข้อดีของมันเอง” เย่อวี๋หรานยิ้มอย่างมีเลศนัย “อีกอย่าง ข้าวางไว้ท้ายเรือน ไม่ได้วางไว้หน้าเรือน ขอเพียงพวกเจ้าไม่พูด คนอื่นก็ไม่เห็นหรอก”
ลูกสะใภ้ทั้งหลาย “…”
ดูเหมือนท่านแม่จะเปลี่ยนไปเอาแต่ใจเสียแล้ว ทำอย่างไรดี?
เปลี่ยนไปได้อย่างไรนะ?
สุดท้ายจึงได้แต่ปล่อยไปเช่นนั้น
การตัดสินใจของเย่อวี๋หรานมีใครกล้าค้านด้วยงั้นหรือ?
เรือนที่สร้างเสร็จใหม่ต้องปล่อยให้ระบายกลิ่นอยู่สักพัก เย่อวี๋หรานไม่ได้รีบร้อนจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นบ้านใหม่ หากรอให้จูเหล่าโถวและพวกจูต้าทำงานในนาเสร็จเรียบร้อยเสียก่อนแล้วค่อยเริ่มเตรียมการ
งานมงคลท
