่า’ อย่างไรเสียครรภ์แรกนี้ของนางต้องเป็นเด็กผู้หญิง เช่นนี้จึงจะทำให้นางมีฐานะมั่นคงในบ้านแม่สามี
เย่อวี๋หรานคร้านจะสนใจนาง ให้สามพี่น้องฝึกฝนกันต่อไปสักพัก เห็นว่าเข้าที่เข้าทางแล้วจึงเรียกจูซานออกเดินทาง
หลี่ซื่อคิดถึงเรื่องที่อาจเกิดขึ้นก็ตามมาส่งถึงหน้าเรือน “ท่านแม่ ถ้ามีเรื่องอะไรก็ให้คนมาแจ้งที่เรือนนะเจ้าะคะ”
“พอแล้ว กลับไปเถอะ อุ้มท้องโตอย่างนั้นก็อย่ามาเดินเพ่นพ่าน เจ้าใกล้จะคลอดแล้ว แล้วก็ เจ้ากับเมียเจ้าห้าช่วยกันดูถั่วเหลืองบนเตาให้ดี ได้ที่แล้วก็ยกขึ้นจากเตาทิ้งไว้ให้เย็นลงแทนข้าด้วย ที่เหลือยังไม่ต้องแตะ รอข้ากลับมาก่อน” เย่อวี๋หรานรับทราบความห่วงใยของลูกสะใภ้ แต่ก็กลัวว่านางจะทำอะไรเลินเล่อ ลืมไปว่าตัวเองเป็นคนท้อง จึงกำชับขึ้นมาอีกครั้ง
เฮ้อ…ทั้งบ้านคงมีแค่นางคนเดียวที่กังวลใจเรื่องครรภ์ของหลี่ซื่อ คนอื่น ๆ ดูจะไม่คิดว่าคนท้องคนหนึ่งแบกท้องโตเพ่นพ่านไปทั่วจะมีปัญหาอะไร
นางรู้ว่านี่เป็นเรื่องธรรมดาของที่นี่ แต่เรื่องธรรมดาเช่นนี้ออกจะไม่ปลอดภัยไปหรือไม่?
ไม่รู้หรือว่าคนท้องนั้นเปราะบางและต้องได้รับการปกป้อง?
