โจทย์สักข้อ ถ้าเริ่มเตรียมตัวตั้งแต่ตอนนี้ไปจนถึงเดือนสองปีหน้าก็ยังท่องได้หลายร้อยข้อแล้ว ถึงอย่างไรก็เพียงพอ
จูซุ่นเต๋อไม่จำเป็นต้องสอบเป็นจ้วงหยวน ขอเพียงได้เป็น ‘ซุนซาน’ ก็นับว่าประสบความสำเร็จแล้ว[1]
ถึงยามนั้น สำนักศึกษาสกุลเสินของเขายังต้องกลัวว่าจะไร้ชื่อลือนามอีกหรือ?
ฉับพลันนั้น ความทะเยอทะยานพลันอุบัติขึ้นภายในส่วนลึกของจิตใจ
เขาหมดอนาคตในการสอบเคอจวี่แล้ว เป็นอาจารย์สอนหนังสือมาครึ่งค่อนชีวิต หลังจากนี้ก็คงจะเป็นต่อไป บ่มเพาะจวี่เหรินออกมาได้สักคน ถึงอย่างไรก็มีชื่อเสียงกว่าการมีลูกศิษย์เป็นซิ่วไฉอยู่นั่นเอง
และเพราะว่าอาจารย์เสินบังเกิดแรงฮึด สิ่งที่จูชีต้องเรียนรู้จึงมีมากกว่าเดิมทบเท่าทวีคูณ
นอกจากต้องทำการบ้านในห้องเรียนแล้ว เขายังต้องท่องจำ ‘ข้อมูล’ มหาศาลที่อาจารย์เสินเตรียมมาให้เป็นพิเศษโดยปรับตามความถนัดของเขา
สำหรับจูชีแล้วกลับไม่นับเป็นอย่างไร เพียงอ่านรอบเดียวก็จำได้หมดแล้ว
น่าสงสารก็แต่ต้าเป่าและเอ้อร์เป่า พวกเขาไม่ต้องการให้สิ้นเปลืองเงินของครอบครัวไปโดยเปล่าประโยชน์ จึงกัดฟันเบิกตาอ่าน ต้องการจะไล่ตามให้ทันความก้าวหน้าของอาเจ็ด
สุดท้ายกลับพบว่ายิ่งร้อนใจยิ่งตามไม่ทัน เด็กน้อยทั้งสองใจร้อนจนแทบลุกเป็นไฟอยู่ครามครัน
จูซานเห็นเช่นนั้นก็เป็นห่วงยิ่งนัก จึงตรงไปหาอาจารย์เสินทันที
เมื่ออาจารย์เสินได้ยินก็นึกขึ้นมาได้ เขาลืมไปเลยว่าต้าเป่าและเอ้อร์เป่าก็เรียนกับจ
