เรื่องง่าย ข้าเก็งไม่ถูกด้วยซ้ำ” ครั้นพูดถึงการเก็งข้อสอบ อาจารย์เสินก็จนปัญญา
เขาสั่งสอนลูกศิษย์มานานปานนี้ ถงเซิงยังพอมีคนสอบได้ แต่ซิ่วไฉนั้นกลับยากเย็นเสียแล้ว
ใช่ว่าเขาจะไม่เคยหาวิธีเก็งข้อสอบมาก่อน แต่เขาเก็งไม่ถูกสักครั้ง
อวี้เสวียหลินส่ายหน้า “คนอื่นอาจเก็งไม่ถูก แต่เป็นไปไม่ได้ที่เจ้าจะเก็งไม่ถูก คนอื่นเก็งไม่ถูก นั่นเป็นเพราะความสามารถในการจดจำของทุกคนมีจำกัด ไม่อาจท่องจำทุกสิ่งทุกอย่างได้ จึงได้แต่เลือกจำเพียงจุดที่สำคัญ”
“แต่จูซุ่นเต๋อไม่เหมือนกัน เจ้าไม่สังเกตหรือ เขาก็เหมือนกับหอตำราเคลื่อนที่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดเจ้าจึงไม่เอาข้อสอบในอดีตรวมถึงโจทย์วิพากษ์นโยบายการปกครองที่เจ้าคิดว่าอาจออกสอบทั้งหมดมาเตรียมเอาไว้ แล้วให้เขาท่องจำล่วงหน้าเสียเล่า?”
“คนอื่นจำไม่ได้ ทว่าสำหรับลูกศิษย์ผู้นี้ของเจ้าแล้ว เรียกได้ว่าพอถึงมือก็คว้าไว้ได้ทันที ไม่มีปัญหาแน่นอน”
……
การจุดประกายของสหายสนิททำให้อาจารย์เสินมองเห็นแสงสว่างรำไร ได้สติขึ้นมาในฉับพลัน
จริงด้วย จูซุ่นเต๋อมีข้อได้เปรียบเพียงอย่างเดียวคือ ‘การท่องจำ’ ถ้าให้เขาท่องข้อสอบวิพากษ์นโยบายการปกครองที่อาจออกสอบทั้งหมดทั้งมวลเสียเล่า?
คนอื่นเก็งไม่ถูก เพราะขอบเขตข้อสอบที่เก็งได้มีจำกัด แต่ขอบเขตการท่องจำของจูซุ่นเต๋อนั้นไร้ขีดจำกัด ยังต้องกลัวว่าจะเก็งไม่ถูกอีกหรือ?
อาจารย์เสินคำนวณเวลาทันที ต่อให้ใช้เวลาวันสองวันในการท่องจำ
