บทที่ 295 เบื้องหลังความเห็นอกเห็นใจ
คนอื่นกลับมากันหมดแล้ว แต่แม่สามียังคงไม่กลับมา หลี่ซื่อนึกกังขา จึงเดินไปรอบเรือนอยู่เป็นระยะ คอยชะเง้อคอมองหา
“พี่สะใภ้สี่ ท่านไม่ต้องดูแล้ว เดี๋ยวถึงเวลาท่านแม่ก็คงจะกลับมาเองนั่นแหละ ถ้าท่านแม่ยังไม่กลับ ท่านมองหาไปก็ไร้ประโยชน์” จูปาเม่ยออกมาเทน้ำ ครั้นเห็นใครบางคนกำลังเดินไปเดินมาก็ยิ้มอย่างจนใจ
นางเป็นลูกสาวของท่านแม่แท้ ๆ เหตุใดจึงกลายเป็นว่าพี่สะใภ้สี่ยังใกล้ชิดกับท่านแม่กว่านางเสียอีกล่ะนี่?
จะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ พี่สะใภ้สี่ก็ชอบไปเสวนากับท่านแม่
คงเป็นเพราะเพิ่งไปฟังข่าวซุบซิบจากใครมา ยามนี้อยากมาเล่าต่อให้มารดาของนางฟัง จึงคอยท่าอยู่เช่นนี้เป็นแน่
“ข้าร้อนใจนี่นา คนอื่นกลับมากันหมดแล้ว ทำไมท่านแม่ยังไม่กลับมาเสียที?” หลี่ซื่อกล่าวโดยไม่ได้คิดอะไรมาก “ข้ากลัวว่าท่านแม่จะไปเจอเรื่องอะไรเข้าจึงกลับมาช้า”
“ท่านแม่จะมีเรื่องได้อย่างไร? ทั่วทั้งหมู่บ้านสกุลจูไม่มีใครกล้าล่วงเกินท่านแม่หรอก” จูปาเม่ยกล่าว “คนเขาก็บอกแล้วนี่นาว่าตอนที่พวกเขาจากมา ท่านแม่ยังคุยกับเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส จะคุยกันจนถึงเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ถ้าท่านไม่มีอะไรทำก็ไปดูเรือนหลังใหม่ข้าง ๆ นี่เถอะ สร้างจวนจะเสร็จแล้ว ไม่มีใครคอยดูแล ทุกคนก็ไม่วางใจ”
“ท่านแม่บอกข้าแล้ว ข้ารู้แล้ว เพิ่งไปดูมานี่เอง” หลี่ซื่อกล่าว “อีกอย่าง พี่สี่ของเจ้าก็อยู่ทางนั้น ไม่มีอะไรหรอก”
ขณะกำลัง
