พูดกันอยู่ เงาร่างของเย่อวี๋หรานก็ปรากฏขึ้นตรงปลายทางสายน้อยซึ่งเชื่อมต่อกับหมู่บ้าน
“นั่น ท่านแม่กลับมาแล้ว!” รอยยิ้มเกลื่อนใบหน้าหลี่ซื่อ นางพูดกับจูปาเม่ยเสร็จก็รุดออกไปรับหน้าทันที
จูปาเม่ยที่ถืออ่างไม้อยู่ในมือยื่นศีรษะออกไปมองเล็กน้อย ทว่าไม่รอให้นางลังเลว่าควรออกไปดีหรือไม่ ก็ได้ยินเสียงซานเป่าและซื่อเป่าดังมาจากในห้อง
เด็กน้อยทั้งสองร้องเสียงอ้อแอ้ ยังพูดได้ไม่ชัดนัก “กู…”
“กู…”
ตกลงแล้วร้องเรียก “กูกู” (อาหญิง) หรือเลียนแบบเสียงร้องไก่ตัวผู้ว่า “กูกู” จูปาเม่ยก็ไม่อาจบอกกล่าวได้ชัดเจน [1]
อย่างไรเสีย พอได้ยินเสียงนี้ นางก็ทราบว่าเรียกหาตนเองแล้ว
จูปาเม่ยรีบวางอ่างไม้ลงแล้วกลับเข้าไปกล่อมพวกเด็ก ๆ
“มาแล้ว ๆ ซานเป่ากับซื่อเป่าเป็นอะไรไป?”
หลินซื่อเม่ยขานรับจากในห้องแล้วเล่าว่า “ทะเลาะกันแล้ว ซานเป่าจะแย่งของเล่นของซื่อเป่า ซื่อเป่าไม่ให้ เด็กสองคนนี้ก็ทะเลาะกันเสียแล้ว…”
ระหว่างที่หลินซื่อเม่ยพูด จูปาเม่ยก็เดินเข้ามาในห้อง จึงเห็นว่าเด็กน้อยทั้งสองกำลังยื้อแย่งตุ๊กตาไม้รูปกระต่ายตัวหนึ่ง ไม่มีใครยอมปล่อยมือ
“กู…”
“กู…”
ซานเป่าชี้ซื่อเป่า ซื่อเป่าชี้ซานเป่า ต่างฝ่ายต่างฟ้องร้อง สีหน้าฟึดฟัด
เอาเถอะ ในสายตาจูปาเม่ยแล้ว แทนที่จะบอกว่าโกรธเคืองกัน ไม่สู้บอกว่าน่ารักน่าชังอย่างมากคงจะเหมาะกว่า
“อุ๊บ” นางหลุดเสียงหัวเราะ “ตัวเท่านี้ก็รู้จักแย่งสิ่งของกันแล้ว? ฮ่า ๆๆๆ…พวกเขากระตือร
