วยนิสัยของเจ้าจะต้องอดไม่ไหวแน่นอน ทันทีที่มีคนกลับมา เจ้าก็คงไปคุยกับคนเขาแล้ว ยังจะรอข้ากลับมาเล่าอีกหรือ?”
“นั่นไม่เหมือนกันนี่นา” หลี่ซื่อกล่าว “อันนั้นพวกเขาเป็นคนพูด จะเหมือนกับที่ท่านแม่พูดเองได้อย่างไร? ข้าอยากฟังท่านแม่เล่าเจ้าค่ะ”
สำหรับนิสัยชอบเรื่องซุบซิบของนาง เย่อวี๋หรานจนใจยิ่งนัก เดินตรงกลับเรือนพลางเอ่ยว่า “เจ้าไปดูเรือนหลังใหม่มาหรือยัง? ข้าไม่มีเวลามากำกับดูแล จึงให้เจ้าคอยจับตามอง เจ้าอย่าเอาแต่คุยเรื่องชาวบ้านจนลืมเรื่องสำคัญของข้าเชียวนะ”
“จะเป็นไปได้อย่างไรเจ้าคะ? ท่านแม่ ท่านวางใจได้ ข้าเพิ่งไปดูมาเจ้าค่ะ อีกอย่างเหล่าซื่อก็คอยดูอยู่ทางนั้น ไม่มีปัญหาแน่นอน” หลี่ซื่อยิ้มพลางสอบถามเย่อวี๋หรานต่อไปว่าสรุปแล้วเกิดอะไรขึ้น
วิธีที่เย่อวี๋หรานบรรยายย่อมต่างจากคนอื่นอยู่แล้ว
คนอื่นเล่าเพียงสิ่งที่พวกเขาได้เห็น เป็นสิ่งที่เห็นจากภายนอก
เป็นต้นว่าตอนที่พวกเขาไปถึง ลูกชายสองคนของหลี่ต้าเหนียงรังแกจูซิงวั่งจนมีสภาพไหน ครอบครัวจูซิงวั่งถูกตีหนักหน่วงเพียงใด ชวนให้คนเห็นอกเห็นใจยิ่งนัก
พูดไปพูดมาก็ได้ยินเพียงเรื่องสนุก อย่างอื่นก็ไม่มีอีกแล้ว
แต่เย่อวี๋หรานกลับเล่าไม่เหมือนกัน
“ยังจะทำอย่างไรได้ หลี่ต้าเหนียงผู้นั้นย่อมต้องส่งให้หมู่บ้านสกุลหลี่ทางนั้นไปจัดการกันเองอยู่แล้ว”
“ทำไมท่านแม่ถึงไม่ยุ่งเรื่องนี้ล่ะเจ้าคะ?” หลี่ซื่อค่อนข้างประหลาดใจ “ข้ายังนึกว่าท่านแม่ไปเพื่อส
