บทที่ 291 นานเข้าต้องเกิดปัญหาแน่นอน
เจ้าหน้าที่จากหมู่บ้านสกุลหลี่จ้องหลี่ต้าเหนียงเขม็ง “ถ้าข้ายังไม่มา เจ้าก็คงจะทำตัวเหิมเกริมต่อไปกระมัง”
หลี่ต้าเหนียงหดคอทันใด ทว่าก็ยังคิดจะแก้ตัว “ข้าเปล่านะ เจ้าหน้าที่ ข้ามาคุยเล่นกับลูกสาวต่างหาก…”
“แค่คุยเล่นแล้วจะตีลูกเขยเจ้าจนมีสารรูปนี้น่ะหรือ?” ผู้อาวุโสมองไปยังบาดแผลตามตัวจูซิงวั่ง น้ำเสียงก็พลอยเย็นชาไปด้วย “เจ้าทำอะไรไป ตัวเองยังไม่รู้อยู่แก่ใจ?”
“ข้าจะตีเขาเพราะเขาไม่กตัญญูต่อข้า คิดอยากมาแย่งเงินกับข้า เช่นนั้นก็ไม่ได้หรือ?” หลี่ต้าเหนียงทั้งร้อนใจทั้งคับอก “ผู้อาวุโส ข้าเป็นคนหมู่บ้านสกุลหลี่นะ ท่านไปเข้าข้างคนนอกได้อย่างไร? เขาจะแย่งเงินข้า ข้ายังจะทำอะไรเขาไม่ได้อีกงั้นหรือ? คนอื่นมาแย่งเงินท่าน ท่านไม่เดือดร้อนใจหรือ?”
“ลูกชายดี ๆ สองคนยังถูกเจ้าเลี้ยงออกมาจนมีสภาพนี้ ไร้ประโยชน์แท้ ๆ ยังมีหน้ามาพูดจาตรงนี้อีก หุบปากให้ข้าเดี๋ยวนี้!” ผู้อาวุโสของหมู่บ้านสกุลหลี่ระเบิดอารมณ์ ร้องเรียกแม่เฒ่าสี่คนมาอุดปากหลี่ต้าเหนียงและพานางจากไป
หลี่ต้าเหนียงไม่อยากจะเชื่อ “ผู้อาวุโส…”
“หุบปาก! ยังไม่รีบอุดปากนางอีก”
แม่เฒ่าที่เร่งรุดเดินทางมาจากหมู่บ้านสกุลหลี่ทั้งสี่คนลงมือทันที
ไม่ว่าหลี่ต้าเหนียงจะป่าเถื่อนเพียงใดก็ไม่มีทางสู้แม่เฒ่าที่ทำนาเป็นประจำทั้งสี่คนนี้ได้ จึงถูกฝ่ายตรงข้ามควบคุมตัวและอุดปากไว้
นางตื่นตระหนกจนร้องเรียกลูกชายทั้งส
