องคน
ทว่าลูกชายนางยังไม่ทันเคลื่อนไหวก็ถูกเจ้าหน้าที่จากหมู่บ้านสกุลหลี่มองมาตาขวางจนต้องหยุดอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่ก้าวเดียว
ชั่วขณะนั้น เย่อวี๋หรานนับว่ามองดูจนเข้าใจแล้ว
นางปรายตาไปมองมารดาของจูซิงวั่งที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้นอย่างสงบเสงี่ยมมาตลอด รวมถึงสองสามีภรรยานั่นด้วย เย่อวี๋หรานรู้สึกเลื่อมใสยิ่งนัก
ดูเอาเถอะ นี่สิถึงเรียกว่ามีชั้นเชิง ไม่ปริปากแม้แต่น้อย มอบภาระให้เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสจัดการเสร็จสรรพ เท่านี้ทุกประการก็คลี่คลายแล้ว
นอกจากพวกเขาจะไม่ต้องเดือดเนื้อร้อนใจ ขณะเดียวกันยังได้รับความเห็นอกเห็นใจจากคนทั้งหมู่บ้าน
แม้ความเห็นใจทำนองนี้จะไม่ได้นำมาซึ่งผลประโยชน์ที่เป็นรูปธรรมใด ๆ แต่อย่างน้อยหลังจากนี้นานพอสมควรก็จะไม่มีใครมาสร้างปัญหาให้ครอบครัวจูซิงวั่งอีก
เย่อวี๋หรานคิดว่า นางต้องตกผลึก ‘บทเรียน’ ชิ้นนี้ให้ดี เพื่อนำกลับไปสอนพวกเจ้าทึ่มที่เรือนให้ได้เปิดหูเปิดตาสักหน่อย
นางไม่ได้คาดหวังให้พวกเขาทุกคนล้วนเฉลียวฉลาดเหมือนครอบครัวจูซิงวั่ง แต่ให้พวกเขาเดินทางอ้อมน้อยลงสักหน่อยก็ยังดี
เรื่องราวจึงจบลงเช่นนี้ เย่อวี๋หรานนึกว่าไม่มีเรื่องของตัวเองแล้วจึงตระเตรียมกล่าวคำอำลา
คิดไม่ถึงว่าเจ้าหน้าที่จะรั้งนางไว้ บอกว่ามีเรื่องต้องการจะคุยด้วย
มีธุระอะไรกับข้า?
คงไม่ได้คิดว่าเรื่องของครอบครัวจูซิงวั่งเกิดขึ้นก็เพราะการค้าขาย ต้องการให้นาง ‘ยกเลิก’ แผนการร่วม
