มือทำการค้าหรอกนะ?
นึกว่านางถูกเรียกมาเพื่อ ‘ยื้อเวลา’ เสียอีก ที่แท้ยังมีเรื่องอื่น?
หลังจากคนในลานเรือนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว เจ้าหน้าที่ก็เชิญทุกคนเข้าไปในเรือน
สะใภ้ใหญ่ไปชงชา สะใภ้รองปิดประตู ปล่อยให้พวกเขาสนทนากันเป็นการส่วนตัว
เย่อวี๋หรานมองไปรอบ ๆ ก็พบว่าภายในห้องนี้นอกจากเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสสกุลจูแล้ว เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสสกุลหลี่ก็อยู่ด้วย
คราวนี้เย่อวี๋หรานยิ่งงุนงงกว่าเดิม ไม่กระมัง เรื่องจูซิงวั่งจบไปแล้วนี่นา?
เรื่องราวหนักหนาถึงขั้นให้เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสจากสองหมู่บ้านต้องหารือกันเลยหรือ?
“อะแฮ่ม จูต้าเหนียง ที่จริงเป็นเช่นนี้…” เจ้าหน้าที่หมู่บ้านสกุลจูเชื้อเชิญให้ทุกคนดื่มชา แล้วค่อยเกริ่นขึ้นช้า ๆ
เมื่อเย่อวี๋หรานได้ยินว่าเป็นเรื่องราวใดก็ค่อยวางใจได้เสียที
ที่แท้เรื่องนี้เกี่ยวพันกับจูซิงวั่งเล็กน้อย ทว่าไม่ใช่เรื่องร้ายแต่อย่างใด
ก่อนหน้านี้เย่อวี๋หรานริเริ่มการร่วมมือทำการค้าเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของคนในหมู่บ้านจากการสร้างเรือนหลังใหม่ของครอบครัวนาง
คาดไม่ถึงว่าจูซิงวั่งจะทำให้เรื่องนี้โด่งดังขึ้นมา ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่ดึงดูดความสนใจของหลี่ต้าเหนียง
ไม่ได้มีเพียงหลี่ต้าเหนียงที่สังเกตเห็นเรื่องนี้ คนไม่น้อยก็มองเห็นเช่นกัน และต่างต้องการเข้ามามีส่วนร่วมด้วย
ในเมื่อครอบครัวจูซิงวั่งยังสามารถทำเงินได้ พวกข้าก็น่าจะทำได้เหมือนกัน?
เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสสกุล
