บทที่ 290 ไม่เข้าข้าง
เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสอธิบายให้เย่อวี๋หรานฟังคร่าว ๆ ว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไร
เรื่องพวกนี้เย่อวี๋หรานถามหลานชายคนโตของเจ้าหน้าที่มาแล้วระหว่างทางขามา
“เรื่องนี้หรอกหรือ?” เย่อวี๋หรานรอจนพวกเขาพูดจบก็แสดงท่าทางประหลาดใจ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า ให้เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสจัดการก็พอแล้วนี่นา จะเรียกข้ามาทำไม? ข้าตกใจหมด ยังนึกว่าสะใภ้สี่ทำเรื่องอะไรไว้เสียอีก”
“ไม่ใช่อย่างนั้น แต่เป็นความต้องการของหลี่ต้าเหนียง นางยืนกรานว่าเงินที่ลูกสาวของนางซึ่งออกเรือนแล้วหามาได้ก็คือเงินของนาง ต้องการให้จูซิงวั่งยกเงินให้” เจ้าหน้าที่มีท่าทางลำบากใจ “จูซิงวั่งถูกทำร้ายไปยกหนึ่ง เพิ่งให้ท่านหมอดูอาการเมื่อครู่นี้เอง”
เย่อวี๋หรานหันไปมองก็เห็นว่าบนศีรษะของจูซิงวั่งมีแถบผ้าสีขาวพันเอาไว้
แม้จะจัดแจงตัวเองแล้ว แต่ร่องรอยบาดแผลยังคงหลงเหลือให้เห็น สามารถมองออกได้ว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น
ส่วนข้าง ๆ กันนั้น ทั้งมารดาของจูซิงวั่งและตัวหลี่ซุ่ยฮวาเองนั้นล้วนสะบักสะบอมทั้งคู่ ขอบตาแดงก่ำ เม้มปากแน่น มีสภาพแบบคนที่ถูกรังแกมาอย่างหนักหน่วง
เพียงมองผู้คนที่รายล้อมอยู่ก็รู้ได้ว่าพวกเขาเห็นใจฝ่ายใดมากกว่ากัน
เย่อวี๋หรานเงียบขรึม นับว่าฉลาดนัก หลักฐานการกระทำผิดทนโท่ขนาดนี้หากไม่นำมาใช้เรียกร้องความเห็นใจ แล้วจะเก็บไว้รอวันข้ามปีงั้นหรือ?
เรื่องนี้ทำให้นางนึกถึงเหตุการณ์ที่หมู่บ้านสกุลหลิว
