บทที่ 289 สมแล้วที่เป็นหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์
เรื่องนี้สำหรับจูซิงวั่งนับเป็นเคราะห์ภัยที่มาถึงโดยไม่คาดหมายอย่างแท้จริง
พวกเขาสองสามีภรรยาค้าขายกันในนามภรรยาอยู่ดี ๆ แต่แล้วคนจากบ้านมารดาของภรรยาเขากลับบุกมาขอส่วนแบ่งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“นางเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของข้า ทำไมข้าจะแบ่งเงินไม่ได้?”
“เลี้ยงมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกจนโตขนาดนี้ ออกเรือนมาหมู่บ้านสกุลจูของพวกเจ้า แม้แต่สินสอดที่ออกหน้าออกตาได้ก็ยังไม่มี ข้าขาดทุนย่อยยับแล้ว”
“จูซิงวั่ง ข้าบอกเจ้าไว้ตรงนี้ เงินเจ้าต้องแบ่ง ถึงไม่แบ่งก็ต้องแบ่ง นี่เป็นเงินที่ลูกสาวของข้าหามาได้ บ้านมารดามีสิทธิ์ได้ส่วนแบ่ง”
……
จูซิงวั่งยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ถูกพี่น้องจากบ้านเดิมของภรรยาทุบตีเสียแล้ว
เคราะห์ดีที่น้องชายของจูซิงวั่งค่อนข้างมีไหวพริบ เห็นว่าสถานการณ์ไม่เข้าทีก็รีบวิ่งออกไปร้องเรียกคนข้างนอก
บ้านใกล้เรือนเคียงได้ยินเสียงอึกทึกก็รุดมาดู จึงสามารถป้องกัน ‘โศกนาฏกรรม’ เอาไว้ได้
แน่นอนว่าเรือนของจูซิงวั่งย่อมไม่อาจรอดพ้นจากการทุบทำลายข้าวของจากเหล่าน้องชายของภรรยา
“อะไรกัน? มารังแกคนในหมู่บ้านพวกข้า คิดว่าหมู่บ้านสกุลจูไม่มีคนอยู่แล้วเรอะ!”
คนทั้งโขยงยกพวกเข้ามาจับตัวน้องชายทั้งสามของภรรยาจูซิงวั่งเอาไว้
แม่ยายพลันร้องเสียงแหลม “อ๊า…พวกเจ้าทำอะไรกัน?! ฆ่าคนแล้วเจ้าข้าเอ๊ย จะฆ่าแกงกันแล้ว ช่วยด้วย!”
“หมู่บ้านสกุลจูจะฆ่าคนแล้ว!”
“สวรรค์เอ๋ย ท่านไม่มี
