ตาหรือไร?!”
……
ความวุ่นวายคราวนี้ไม่เพียงชักนำเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสของหมู่บ้านสกุลจูมาเท่านั้น แม้กระทั่งเย่อวี๋หรานยังถูกเชิญมาด้วย
เมื่อหลานชายคนโตของเจ้าหน้าที่มาเชิญนาง เย่อวี๋หรานก็มองเขาด้วยความประหลาดใจ “ทำไมถึงเชิญข้าไปด้วยเล่า?”
หลานชายคนโตของเจ้าหน้าที่เป็นคนซื่อคนหนึ่ง เขาพูดว่า “หลี่ต้าเหนียงยืนกรานว่าลูกสาวนางทำการค้ากับคนสกุลจู นางไม่เชื่อใครทั้งนั้น บอกว่าต้องเชิญท่านไปมอบความเป็นธรรมให้ได้”
เย่อวี๋หรานนิ่งงัน “…”
แต่นางไม่ได้รู้จักมักจี่กับหลี่ต้าเหนียงผู้นี้นี่นา?
หลี่ต้าเหนียงมั่นใจได้อย่างไรว่านางจะยืนอยู่ฝ่ายเดียวกัน?
บ้านเดิมของภรรยาจูซิงวั่งนั้นแซ่หลี่ เขาแต่งงานกับหญิงสาวจากหมู่บ้านสกุลหลี่เช่นเดียวกับจูซื่อ
เพียงแต่หลี่ซุ่ยฮวาผู้นี้ไม่ได้โชคดีเหมือนหลี่ซื่อ ตั้งแต่เล็กก็เป็นเด็กที่น่าสงสารคนหนึ่งในครอบครัว บิดาไม่เอ็นดู มารดาไม่รัก แม้แต่คนเป็นย่าก็ยังรังเกียจที่นางเป็นเด็กผู้หญิง
จนกระทั่งมาพบรักกับจูซิงวั่งและออกเรือนมายังหมู่บ้านสกุลจู แม้จะมีชีวิตยากลำบากสักหน่อย แต่ไม่ว่าแม่สามีหรือตัวจูซิงวั่งเองล้วนไม่ใช่คนไร้เหตุผล จึงได้ปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี
ดังนั้นสำหรับหลี่ซุ่ยฮวา นางออกเรือนมาหมู่บ้านสกุลจูถึงได้มี ‘ชีวิตที่ดี’
มารดาของจูซิงวั่งก็โปรดปรานลูกสะใภ้ที่ขยันขันแข็งและอดทนต่อความยากลำบากผู้นี้ยิ่งนัก ทั้งยังคลอดลูกชายให้จูซิงวั่งแล้ว ไม่มีสิ่งใดให
