้ไม่พอใจ
“ข้าน่ะหรือ เรื่องชวนกลุ้มที่สุดก็เป็นบ้านแม่ยายของลูกข้าแล้ว เฮ้อ…”
แต่ละครั้งที่คุยกับคนในหมู่บ้าน มารดาของจูซิงวั่งเพียงเอ่ยถึงบ้านเดิมของหลี่ซุ่ยฮวาขึ้นมาก็จะอดทอดถอนใจไม่ได้
ครอบครัวผู้อื่นเมื่อลูกสาวออกเรือนแล้วก็จบ
แต่มารดาของหลี่ซุ่ยฮวากลับเป็นคนประหลาด ตนเองเลี้ยงลูกชายออกมาจนเหมือนพวกอันธพาล อีกทั้งยังเทียวมาฉกของจากคนเป็นลูกสาวกลับไปเลี้ยงดูลูกชายอีก
แม้แต่สวรรค์ยังทราบว่าลูกชายของนางเป็นพ่อคนแล้ว แต่ก็ยังพึ่งพามารดากับน้องสาวที่ออกเรือนแล้วอีก?!
ประหลาดเกินไปแล้ว
เย่อวี๋หรานย้อนยุคมาอยู่ในโลกนี้นานมากแล้ว ย่อมเคยได้ยินได้ฟังเรื่องเกี่ยวกับหลี่ซุ่ยฮวาและบ้านมารดาของอีกฝ่ายมาไม่มากก็น้อย
ตอนนั้นนางยังนึกดีใจว่า ‘โชคดีที่คนแต่งเข้าบ้านข้ามาเป็นหลี่หรูตง ไม่ใช่เมียของจูซิงวั่ง ไม่อย่างนั้นข้าคงได้รำมีดกับคนอื่นบ่อย ๆ แล้ว’
ดังนั้นเมื่อได้ยินว่ามารดาของหลี่ซุ่ยฮวามาอาละวาด อีกทั้งยังเชิญนางออกไป เย่อวี๋หรานก็รู้สึกยุ่งยากใจยิ่งนัก
เฮ้อ…คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าสุดท้ายแล้วก็ต้องเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอยู่ดี อยากหลบก็หลบไม่พ้น
“ท่านแม่ ข้าไปกับท่านด้วยเจ้าค่ะ” เมื่อหลี่ซื่อได้ยินว่ามีเรื่องสนุกให้ไปชมดูก็ฝากลูกไว้กับจูปาเม่ย แล้วตนเองก็วิ่งออกไปชมความครึกครื้น
“เจ้าจะไปทำไม? รังเกียจว่ายังวุ่นวายไม่พอเรอะ? อยู่ในเรือนนี่แหละ ที่นี่มีเรื่องเยอะพอให้เจ้าทำแล้ว” เย่อวี๋หรานไล่หลี่
