บทที่ 288 เขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีที่ยืนในบ้าน
เมื่อจูเหล่าโถวกลับถึงบ้าน ฟ้าก็มืดแล้ว
พวกลูกสะใภ้ยังคงยุ่งอยู่กับการล้างถ้วยชามรามไหอยู่ที่ลานบ้าน จัดการกับเศษอาหารที่กลุ่มคนงานซึ่งมาสร้างเรือนเหลือเอาไว้
พวกนางต่างคนต่างทำงานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ต้องให้ใครมาชี้นิ้วสั่ง
มีหน้าที่ล้างหม้อก็ล้างหม้อ มีหน้าที่ทำความสะอาดก็ไปทำความสะอาด ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง
แม้แต่หลานทั้งสองคนที่วิ่งเล่นในลานอย่างว่าง่ายก็ยังมีคนทำหน้าที่คอยเฝ้าดูแล เพื่อให้พวกเขาทั้งสองเล่นกันอย่างสนุกสนาน
พวกลูกชายของเขาก็นั่งอยู่ในมุมหนึ่งของลานบ้าน ปรึกษาหารือเรื่องการสร้างเรือนในตอนกลางวัน ไปจนถึงเรื่องงานในไร่
“พี่ใหญ่ พรุ่งนี้เป็นท่านและท่านพ่อที่ต้องไปหาบน้ำ”
“ได้ เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะไป ส่วนเจ้าก็อยู่สร้างเรือนต่อ”
“อืม เป็นความคิดที่ดีของท่านแม่ ให้พวกเราสับเปลี่ยนเวรกันอย่างไม่มีปัญหา จึงไม่ต้องมาแย่งงานกัน”
……
หลังจากพูดแล้ว จูต้า จูเอ้อร์ จูซื่อ และจูอู่ก็ล้วนหัวเราะออกมา
พวกเขาไม่มีใครรู้สึกว่าการสร้างเรือนเป็นเรื่องที่เหนื่อยยากลำบากเพียงใด หลังจากคิดว่าอีกไม่นานก็จะได้เข้าไปอยู่ในเรือนหลังใหม่ เท่านี้ก็ทำให้ทั้งร่างมีพลังเต็มเปี่ยมขึ้นมาแล้ว
ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจว่าจูเหล่าโถวกลับมาเมื่อไหร่
หลิ่วซื่อถามอย่างเป็นห่วงประโยคหนึ่งว่า “ท่านพ่อกินข้าวหรือยังเจ้าคะ? บนเตามีอาหารเหลือให้ท่านอยู่
