นะเจ้าคะ”
ไม่มีใครถามว่าเขาไปที่ไหนมา แล้วทำไมจึงเพิ่งกลับมาเวลานี้
จูเหล่าโถวตอบรับอย่างอึดอัดไปคำหนึ่ง “อืม”
หลังจากนั้นก็หันหลังเดินเข้าไปในครัว แน่นอนว่าเห็นชามอาหารเย็นชามหนึ่งทิ้งไว้ให้เขาบนเตา
อาหารในบ้านของพวกเขาทำตามจำนวนคนเสมอ หลังจากนั้นก็แบ่งตามจำนวนคน
ถ้าเป็นเมื่อก่อน จูเหล่าโถวอาจจะยังแปลกใจที่มีคนเหลืออาหารทิ้งไว้ให้เขา แต่ตอนนี้เขาไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นแล้ว
เพราะพวกลูกสะใภ้ถูกหญิงเฒ่าสอนมาอย่างดี จึงไม่มีทางทำผิดพลาดแบบนั้น
ยามที่จูเหล่าโถวนำชามข้าวนั้นออกมาเตรียมตัวกินข้าวก็ไปสัมผัสเข้ากับไข่ต้มที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋า เขาหยิบออกมาแตะมันอยู่นาน
สุดท้ายก็ไม่ได้กินมัน ทั้งยังยัดมันกลับเข้าไป
เมื่อกินอาหารเสร็จ จูเหล่าโถวก็ทิ้งชามไว้บนเตา เดินกลับไปยังห้องที่แต่เดิมเป็นห้องของจูชี แต่ตอนนี้เป็นห้องที่เขาอยู่
ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่ได้ทักทายใครสักคน และไม่มีใครสนใจเลย
วันนี้หลิ่วซื่อมีหน้าที่ดูแลความสะอาดในครัว นางกะเวลาก่อนจะเข้ามาล้างชามใบนั้นที่พ่อสามีทิ้งไว้
หลังจากนั้นก็เก็บชามกลับเข้าไปในตู้
หลังจากตรวจสอบแล้วว่าไม่มีอะไรตกหล่น หลิ่วซื่อก็ไปเคาะประตูห้องหลิวซื่อ “น้องสะใภ้รองพรุ่งนี้ตอนเช้าเป็นตาเจ้าทำอาหาร ข้าจึงมาเตือนเจ้าเสียหน่อย”
เสียงของหลิวซื่อดังออกมาจากในห้อง “ข้าเข้าใจแล้วพี่สะใภ้ใหญ่”
สุดท้ายหลิ่วซื่อก็ไปยังห้องของเย่อวี๋หราน “ท่านแม่ งานทั้งหมดเรียบร้อยแล้วเจ้
